Ένα βιβλίο όλο ζωγραφιές

anne_frank_graphic_novel
Standard

Το σπίτι της Άννας Φρανκ είναι από τα πιο διάσημα αξιοθέατα του Άμστερνταμ, ενώ το ημερολόγιό της παραμένει ένα δημοφιλές ανάγνωσμα και συνεχίζει να γνωρίζει τακτικές επανεκδόσεις (μια λίστα των Ελληνικών μεταφράσεων μπορείτε να βρείτε εδώ).

Πριν λίγους μήνες, το γνωστό ημερολόγιο κυκλοφόρησε σε μορφή εικονογραφημένου αφηγήματος (ή graphic novel όπως συνηθίζεται ν” αποκαλείται – σε καμία περίπτωση όμως σε μορφή κινουμένων σχεδίων όπως ισχυρίζεται μεγάλος ειδησεογραφικός οργανισμός της Ελλάδας).

Το εικονογραφημένο αφήγημα ακολουθεί πιστά το ημερολόγιο, σε αντίθεση με την τελευταία δουλειά της δημιουργού εφηβικής λογοτεχνίας Sharon Dogar. Σύμφωνα με τη Βρετανική Telegraph, η Dogar έγραψε το (πλασματικό) ημερολόγιο του Peter van Pels, στενού φίλου της Φρανκ όσο αυτή ζούσε.

Χρησιμοποιώντας απλόχερες δόσεις λογοτεχνικής ελευθερίας, η Dogar προχωρεί σε ανάγλυφες περιγραφές της έλξης μεταξύ της Άννας Φρανκ και του Pels. Ο επίσημος φορέας των απομνημονευμάτων της Φρανκ αγκάλιασε το εγχείρημα του εικονογραφημένου αφηγήματος ενώ στην περίπτωση της Dogar, εξέφρασε την ενόχλησή του.

Το μεγαλύτερο λεξικό του κόσμου

wnt_redactie
Standard

Η ομάδα που δημιούργησε το Μεγάλο Λεξικό της Ολλανδικής Γλώσσας επί τω έργω.

Η γλώσσα -ευτυχώς- δεν είναι θέμα μεγεθών. Στατιστικά μιλώντας όμως,  το «μέγεθος» μια γλώσσας μπορεί να μετρηθεί με τον αριθμό των λημμάτων της. Στα δικά μας, γνωστός και ανακυκλούμενος παραμένει ο μύθος ότι η ελληνική γλώσσα έχει τις περισσότερες λέξεις από οποιαδήποτε άλλη στον κόσμο. Τις αλήθειες πίσω από τον μύθο έχει αποσαφηνίσει επανειλημμένα και πειστικά, ο Νίκος Σαραντάκος (εδώ αλλά και στο εξαιρετικό ιστολόγιό του).

Σε αντίθεση με τους Έλληνες των γλωσσολογικών μύθων, οι Ολλανδοί δείχνουν να μην έχουν προβλήματα με την «περιορισμένη εμβέλεια» της γλώσσας τους, η οποία μιλιέται από 23 εκατομμύρια ανθρώπους. Αξιοπερίεργο όμως (κι ενδεικτικό της ικανότητας των Ολλανδών στην αποδελτίωση), είναι το γεγονός ότι τα Ολλανδικά κατέχουν το ρεκόρ του μεγαλύτερου λεξικού στον κόσμο!

Το «Λεξικό της Ολλανδικής Γλώσσας» (WNT) περιέχει περίπου 400.000 λήμματα και ενάμιση εκατομμύριο αναφορές σε χρήσεις τους. Τα ρεκόρ όμως δε σταματούν εδώ: η εργασία στις διάφορες εκδόσεις του, διήρκεσε 134 χρόνια (από το 1864 μέχρι το 1998).

Το λεξικό αποτελούσαν 686 φυλλάδια, τα οποία τελικά δέθηκαν σε 43 τόμους, για τους οποίους απαιτούνται τρία μέτρα βιβλιοθήκης. Το δύσχρηστο μέγεθος και η παλαιότητα του λεξικού θα το είχαν καταστήσει αποκλειστικά μουσειακό είδος, αν η ολλανδική γλωσσολογική κοινότητα δεν φρόντιζε για την ψηφιοποίησή του.

Έτσι από το 2000 κυκλοφορεί μια έκδοση του λεξικού σε CD-Rom και από το 2007 παρέχεται δωρεάν (με μηχανή αναζήτησης) στο διαδίκτυο. Έτσι έγινε κτήμα όλων αυτό το μνημειώδες έργο, το οποίο περιέχει τις μετεξελίξεις της Ολλανδικής γλώσσας σε μια περίοδο πέντε αιώνων.

(Πηγή: kennislink)

Λεμονιά Λυμπερίδου

Standard

Η Λεμονιά Λυμπερίδου είναι επίσημη μεταφράστρια μεταφράστρια αγγλικών, ολλανδικών, ελληνικών στην Ολλανδία. Έχει μεταφράσει Άρτουρ Γιαπέν στα Ελληνικά. Έχει σταθεί στο πλάι του μεγάλου σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου ως διερμηνέας του στο Άμστερνταμ.

Από τον Ιούνιο του 2009 ασχολείται επαγγελματικά κυρίως με μεταφραστικές εργασίες, ενώ παλαιότερα εργαζόταν στο Γενικό Προξενείο του Ρότερνταμ, το οποίο ανέστειλε τις εργασίες του το φθινόπωρο του 2008. Στο χώρο της μετάφρασης (κυρίως επίσημων μεταφράσεων) δραστηριοποιείται από το 1998 με διάφορες και ενδιαφέρουσες συνεργασίες, όπως με το oλλανδικό Προξενείο στη Θεσσαλονίκη, με την oλλανδική Πρεσβεία στην Αθήνα αλλά και συνεργασίες με φορείς του Nederlandse Taalunie, των Φεστιβάλ Κινηματογράφου, την ολλανδική τηλεόραση.

Διαβάστε εδώ την ενδιαφέρουσα συζήτηση της Λεμονιάς Λυμπερίδου με το taal.gr.

Η Λεμονιά Λυμπερίδου στο taal.gr

lemonia_liberidu
Standard

Συνεχίζουμε τις συζητήσεις με μεταφραστές της ολλανδικής λογοτεχνίας στα Ελληνικά με την Λεμονιά Λυμπερίδου, την μεταφράστρια του βιβλίου τού Arthur Japin [Άρτουρ Γιαπέν] «Ο μαύρος με τη λευκή καρδιά». Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το βιογραφικό της.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τα Ολλανδικά;

Ολλανδικά έμαθα όταν πρωτοήρθα στην Ολλανδία για σπουδές. Είχα ολοκληρώσει τα μαθήματα του βασικού πτυχίου στην αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία. Μετά παρακολούθησα με υποτροφία άλλο ένα επίπεδο στα Ολλανδικά, για να ανταπεξέλθω στις ανάγκες της ειδικότητας στην κοινωνιογλωσσολογία και τη μετάφραση. Πριν από αυτό, δεν είχα καμία σχέση με τα Ολλανδικά.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η κύρια δυσκολία της μετάφρασης από τα Ολλανδικά στα Ελληνικά;

Τα Ολλανδικά είναι γλώσσα άμεση με σχετικά μικρές, διαδοχικές προτάσεις και δύσκαμπτη σύνταξη, σε αντίθεση με τα ελληνικά τα οποία έχουν μακροσκελείς προτάσεις που εμπλέκονται η μία στην άλλη. Πέρα απ’ αυτό, η κάθε γλώσσα έχει τη δική της ιδιαιτερότητα και ύφος και πιστεύω ότι αυτό δεν πρέπει να αλλοιώνεται στη μετάφραση. Δεν είναι μόνο το μήνυμα που μεταφέρει η κάθε γλώσσα, είναι και ο τρόπος με τον οποίο το μεταφέρει.

Για μένα η κυριότερη δυσκολία στη μετάφραση μεταξύ των δύο αυτών γλωσσών, είναι ότι οι δύο λαοί δεν γνωρίζουν πολλά ο ένας για τον άλλο κι έτσι δεν υπάρχει το κατάλληλο υπόβαθρο για να κατανοηθεί και το λογοτεχνικό έργο. Αναφέρομαι κυρίως στην ιστορία και στην πολιτική αλλά και στη μουσική, στον κινηματογράφο. Για παράδειγμα, στα πρώτα χρόνια μου στην Ολλανδία, σε μια συναυλία με ρεμπέτικα τραγούδια κάποια κυρία δίπλα μου με το έντυπο των τραγουδιών ανοιχτό μπροστά της, μας έκανε παρατήρηση γιατί τραγουδούσαμε μαζί με τους καλλιτέχνες … και την ενοχλήσαμε! Πώς να εξηγήσεις με δυο λόγια τι σημαίνει ρεμπέτικη μουσική και τι νιώθουν οι Έλληνες όταν ακούν αυτή τη μουσική;

Τι βρίσκετε ενδιαφέρον στην Ολλανδική γλώσσα και την Ολλανδική λογοτεχνία;

Η Ολλανδία, αν και τόσο μικρή χώρα, διαθέτει ένα υπέροχο μείγμα από ξεχωριστούς συγγραφείς με μεγάλη ποικιλία στο ύφος και στη θεματολογία, πολλοί από τους οποίους απολαμβάνουν διεθνή αναγνώριση. Επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι υπάρχουν αρκετοί συγγραφείς οι οποίοι γράφουν στην Oλλανδική ενώ η μητρική τους γλώσσα είναι άλλη. Αυτό αντικατοπτρίζει την πολύ-πολιτισμική κοινωνία της Ολλανδίας, την ελευθερία του λόγου που αισθάνονται όσοι θέλουν να ασχοληθούν με το γράψιμο αλλά και τις δυνατότητες που τους προσφέρονται.

Στις δουλειές αυτών των συγγραφέων, όπως είναι ο Αμπντολάχ και ο Μπενάλι, απολαμβάνει κανείς εικόνες αλλά και παντρέματα της γλώσσας που σχετίζονται με τη σημερινή ολλανδική κοινωνία στο σύνολό της.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας Ολλανδοί και Φλαμανδοί συγγραφείς;

Ο Γιαπέν και ιδιαίτερα το βιβλίο που μετέφρασα, «Ο μαύρος με τη λευκή καρδιά«. Είναι μια ιστορία που αγγίζει τον καθένα που -για τον ένα ή άλλο λόγο- βρέθηκε να ζει στην Ολλανδία και αναγνωρίζει στους δύο χαρακτήρες των μαύρων πριγκίπων πτυχές του εαυτού του. Ένα κομμάτι που εκτιμά την ολλανδική κουλτούρα και επιθυμεί όσο τίποτε άλλο να ενσωματωθεί και ένα άλλο που τον τραβάει στις ρίζες του και στον τόπο απ’ όπου κατάγεται.

Άλλοι συγγραφείς που με συγκινούν είναι η Έλλα Χάασε, ο Καντέρ Αμπντολάχ, η Τέσσα ντε Λόου αλλά και ο Χέρμαν Κοχ.

Υπάρχει κάποιο ολλανδικό/φλαμανδικό βιβλίο που θα θέλατε να μεταφράσετε ή να είχατε μεταφράσει;

Θα ήθελα να είχα μεταφράσει «Το σπίτι του τεμένους» του Καντέρ Αμπντολάχ, τη δουλειά του οποίου εκτιμώ και θαυμάζω ιδιαίτερα.

Το όνειρό μου είναι να γράψω κάποτε κάτι δικό μου. Η μεγαλύτερη ακόμα πρόκληση θα είναι να το γράψω στα Oλλανδικά.

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για το μυθιστόρημα του Άρτουρ Γιαπέν «Ο μαύρος με τη λευκή καρδιά» που έχετε μεταφράσει;

«Ο μαύρος με τη λευκή καρδιά» ήταν το πρώτο και μέχρι τώρα το μόνο βιβλίο που έχω μεταφράσει. Στάθηκα ιδιαίτερα τυχερή με την ευκαιρία που μου δόθηκε. Ήταν πάντα ένας από τους στόχους μου να μεταφράσω λογοτεχνία.

Όταν μου τηλεφώνησαν από τον εκδοτικό οίκο, η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Μόλις είχα γεννήσει και παράλληλα με τις νέες μου ευθύνες ως μητέρα, ανασκουμπώθηκα να βγάλω ασπροπρόσωπους όσους πίστεψαν σε μένα. Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι. Με στιγμές χαράς, πανικού, αμφιβολίας, κούρασης αλλά και μεγάλης ικανοποίησης. Ακόμη και τώρα αντλώ ενέργεια από τη χαρά της δημιουργίας που μου χάρισε η μετάφραση του βιβλίου αυτού.

Μεταφράζετε και αντίστροφα (από τα Ελληνικά στα Ολλανδικά). Αν ναι, θέλετε να μας πείτε λίγο για την κύρια δυσκολία αυτής της μετάφρασης;

Οι μεταφράσεις που κάνω προς τα Oλλανδικά εντάσσονται κυρίως στα πλαίσια της δουλειάς μου ως επίσημη μεταφράστρια. Ένα μεγάλο σχολείο στην πορεία μου αυτή υπήρξε η εργασία μου στο Προξενείο της Ελλάδας στο Ρόττερνταμ. Εκεί και για αρκετά χρόνια, αναγκάστηκα να αντιμετωπίσω τους φόβους μου, να πατήσω γερά στα πόδια μου και να αντιμετωπίσω τη μεγάλη αυτή πρόκληση. Να «γράφεις» και να μεταφράζεις σε μία γλώσσα, η οποία δεν είναι δική σου.

Εξάλλου, η αγάπη μου και το πάθος για τη γλώσσα γενικότερα, με ωθεί στο να βελτιώνομαι καθημερινά και να διαμορφώνω τη δική μου «προσωπικότητα» και στυλ, όπου βέβαια αυτό μου επιτρέπεται. Έχω αναπτύξει τεχνικές και αφιερώνω αρκετό χρόνο σε έρευνα. Μαθαίνω συνεχώς. Επίσης ασχολούμαι με τη διερμηνεία, κυρίως στα Eλληνικά και Oλλανδικά, κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα.

Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για μία ή περισσότερες από τις συνεργασίες σας με φορείς του Nederlandse Taalunie, του Φεστιβάλ Κινηματογράφου ή την ολλανδική τηλεόραση;

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου έκανα διάφορες ενδιαφέρουσες δουλειές. Μία από αυτές ήταν η εξωτερική συνεργασία μου με το ολλανδικό κρατικό κανάλι NOS, όπου για κάποιο διάστημα μετέφραζα κυρίως θέματα επικαιρότητας και κάποιες φορές ντοκιμαντέρ στα Ελληνικά. Τότε είχα την τύχη να μάθω και να ασχοληθώ εκτενέστερα με τον υποτιτλισμό, ο οποίος θεωρώ ότι είναι μία ξεχωριστή πτυχή στον χώρο της μετάφρασης με ιδιαιτερότητες. Αυτό με βοήθησε αργότερα, όταν για κάποιο διάστημα εργάστηκα ως μεταφράστρια στη Θεσσαλονίκη, να συνεργαστώ με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Η δυσκολία στον υποτιτλισμό είναι ότι ο μεταφραστής καλείται να αποδώσει με μεγάλη δημιουργικότητα το λόγο, λαμβάνοντας υπόψη τον καθοριστικό χρόνο που ένας υπότιτλος εμφανίζεται στην οθόνη.

Σκοπεύετε να μεταφράσετε ακόμα κάποιο λογοτεχνικό βιβλίο από τα Ολλανδικά στο μέλλον; Αν ναι, ποιο;

Με μεγάλη μου χαρά θα μετέφραζα ξανά λογοτεχνία. Η ικανοποίηση που νιώθεις όταν κάποιο βιβλίο που αγάπησες και με το οποίο «ζυμώθηκες», εμφανίζεται στα βιβλιοπωλεία και διαβάζεται είναι τεράστια. Μεταφράζοντάς το είναι σαν να γίνεσαι ο ίδιος για λίγο συγγραφέας. Επειδή «μεταφράζω» πολλά ολλανδικά παιδικά βιβλία για την κόρη μου, θα ήθελα πολύ να ασχοληθώ με την τόσο υπέροχη ολλανδική λογοτεχνία για παιδιά.

Ωδή στην πολύγλωσση Ουτρέχτη

liberidu_festival_a_d_werf
Standard

Το ποίημα της Λεμονιάς Λυμπερίδου στα πλαίσια του φετινού Φεστιβάλ a/d Werf της Ουτρέχτης

Το Festival a/d Werf διοργανώνεται κάθε Άνοιξη στην Ουτρέχτη. Εφέτος συμμετείχε σε αυτό και η μεταφράστρια Λεμονιά Λυμπερίδου, συγκεκριμένα στην ωδή προς την πολύγλωσση Ουτρέχτη. Στα πλαίσια του συγκεκριμένου project, ένα ποίημα γραμμένο αρχικά στα Αγγλικά μεταφραζόταν σε μια γλώσσα που μιλιέται στην πόλη και αντίστροφα στα Ολλανδικά. Συνολικά έγιναν μεταφράσεις σε δεκαεννέα ξένες γλώσσες. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ το ποίημα παρουσιάστηκε σε όλες τις μορφές που αυτό πήρε κατά τη διάρκεια του «ταξιδιού» του, με ένα μηχάνημα που έριχνε με άμμο τα γράμματα στα δρομάκια του κέντρου της πόλης.

Στη φωτογραφία που συνοδεύει το παρόν κείμενο, μπορείτε να διαβάσετε το ποίημα της Λυμπερίδου.

Another Sleepy Delta Day

jan_fabre
Standard

Ο Φλαμανδός καλλιτέχνης, χορογράφος και σχεδιαστής Γιαν Φαμπρ (Jan Fabre), δεν είναι άγνωστος στο ελληνικό κοινό. Πριν δυο χρόνια είχε παιχτεί στο Μέγαρο Μουσικής η παράστασή του «Είμαι ένα λάθος».

Και φέτος το Ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει ένα έργο του, συγκεκριμένα τη χορευτική σόλο παράσταση Another Sleepy Delta Day. Θα την ερμηνεύσει η Αρτεμις Σταυρίδη στο Πολυκλαδικό Λύκειο της Καλαμάτας (16 και 17 Ιουλίου), στα πλαίσια του 16ου Διεθνές Φεστιβάλ Χορού που διεξάγεται στην πόλη.

Διαβάστε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Φαμπρ στην Ελευθεροτυπία.

LuperCyclopedia

greenaway
Standard

«Είμαι ένας εκκεντρικός σκηνοθέτης ταινιών, κάποτε εγγλέζος, αλλά τώρα υιοθετημένος από την Ολλανδία και τ” όνομά μου είναι Πίτερ Γκρίναγουεϊ…»

Διαβάστε εδώ για την επερχόμενη παγκόσμια πρεμιέρα του δεύτερου κύκλου της LuperCyclopedia, στις 31 Ιουλίου, στο λόφο της Σάνης. Από τον Κώστα Καρδερίνη.

Εκτός συνόρων, #9

ragip_zarakolu
Standard

Τα πολλά πρόσωπα της σύγχρονης λογοκρισίας.

Πριν λίγες εβδομάδες, ο  Τούρκος συγγραφέας Mehmet Güler καταδικάστηκε σε 15 μήνες φυλάκιση για το βιβλίο του «Αποφάσεις πιο δύσκολες κι από το θάνατο«. Συγκεκριμένα, ο Güler κατηγορήθηκε για τρομοκρατική προπαγάνδα με βάση κάποιες ρήσεις των ηρώων του βιβλίου. Ο εκδότης του Güler και γνωστός ακτιβιστής για τα δικαιώματα του ανθρώπου Ragip Zarakolu γλίτωσε την καταδίκη, αλλά αυτό  – για τον Αγγλικό οργανισμό PEN  και όχι μόνο – δεν είναι αρκετό.


Πριν καλά-καλά κυκλοφορήσει, αποσύρθηκε από τις Κινέζικες αρχές ένα βιβλίο που βασιζόταν στα ημερολόγια του πρώην πρωθυπουργού Li-Peng, στα οποία αναφερόταν και στην σφαγή της πλατείας Τιενανμέν. Το βιβλίο μπορεί να μην βρήκε ποτέ το δρόμο του για τις προθήκες των βιβλιοπωλείων, παράνομες κόπιες του όμως κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, σύμφωνα με την NRC.


Στην Αίγυπτο πάντως, το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή φανατικών ισλαμιστών οι οποίοι ζητούσαν να απαγορευτούν οι γνωστότατες «Χίλιες και Μια Νύχτες«, λόγω «άσεμνου περιεχομένου». Ο δικαστής παρομοίωσε μια πιθανή απαγόρευση αυτού του βιβλίου, με την καταστροφή των αγαλμάτων του Βούδα απο τους Ταλιμπάν, όπως διαβάζουμε στο εξαίρετο διαδικτυακό περιοδικό de papieren man.

David Pefko – συνέντευξη στο taal.gr

david_pefko
Standard
David Pefko © Bert Nienhuis

David Pefko - photo © Bert Nienhuis

Ο David Pefko (Ντάβιντ Πέφκο) γεννήθηκε το 1983 στο Άμστερνταμ. Ζει εναλλάξ στο Άμστερνταμ και την Αθήνα. Διηγήματά του δημοσιεύονται τακτικά σε Ολλανδόφωνα λογοτεχνικά περιοδικά. Το ντεμπούτο του Levi Andreas (Λεβί Αντρέας) κυκλοφόρησε το 2009 και έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τους κριτικούς. Διαβάστε εδώ περισσότερα για το βιβλίο και εδώ την μετάφραση ενός διηγήματος του συγγραφέα. Ακολουθεί μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε μαζί του:

Στο βιβλίο «Levi Andreas», η Ρόζα ταξιδεύει σε «κάτι σαν το τέλος του κόσμου». O Tom Waits είχε τραγουδήσει κάποτε: «If you get far enough away you’ll be on your way back home». Ισχύει αυτό;

Δεν είχα αξιολογήσει πιο πριν τη γνώμη του Tom Waits, αλλά αυτό που λέει σίγουρα ισχύει. Για την Ρόζα, το ταξίδι είναι μεταξύ άλλων ένας τρόπος για να ανακαλύψει ξανά τον εαυτό της, για να επιστρέψει στην εστία της.

«Η ακινησία και η εντιμότητα σαν απαρχή του ξεπεσμού» αναφέρει η κριτική της NRC σχετικά με το βιβλίο σου. Ισχύει κάτι τέτοιο και για τους συγγραφείς και την τέχνη τους; Ποια η σχέση του ψέματος με την συγγραφή;

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα ψέμματα και γενικότερα το ψεύδος. Ο καθένας από εμάς διαστρεβλώνει κάποιες στιγμές την πραγματικότητα και δεν ξέρω στ’ αλήθεια κανέναν που να μην το κάνει. Τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι δεν λένε ψέματα, απλά δεν τους εμπιστεύομαι. Ο συγγραφέας χρειάζεται τα ψέματα, όσο κι εκείνα τον ίδιο.

Ξαναβρίσκεσαι ποτέ με τους ήρωες των ιστοριών σου; Μπορείς να περιγράψεις μια τέτοια συνάντηση;

Λίγο καιρό πριν έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από έναν κλόουν τον οποίο είχα προσβάλει σε μια ιστορία που είχα δημοσιεύσει το blog μου. Ο κλόουν ήταν της άποψης ότι δεν είχα κατανοήσει τίποτα από τη δουλειά του και ότι θα έπρεπε χωρίς αμφιβολία να επισκεφτώ μια φορά το τσίρκο του. Δέχτηκα κατευθείαν την πρότασή του, αλλά από τότε δεν ξανάκουσα κάτι από αυτόν, κάτι που με λύπησε.

Παρά τις έρευνές μας, ανακαλύψαμε ότι «υπάρχουν ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία» για σένα. Από την άλλη έχεις γράψει ότι ζεις «εναλλάξ στο Άμστερνταμ και την Αθήνα». Θα μπορούσες να μας πεις κάτι παραπάνω για τη σχέση σου με την Αθήνα και την Ελλάδα;

Ο πατέρας μου είναι Έλληνας και έχω πολλούς συγγενείς στην Ελλάδα. Κάποιους μήνες κάθε χρόνο ζω στην Αθήνα και μου αρέσει πάρα πολύ η πόλη, η χώρα και ο τρόπος ζωής. Επίσης, είμαι μεγάλος οπαδός του μεσημεριανού ύπνου, αν και τελικά προτιμώ να κάνω την βόλτα μου στην πόλη ακριβώς την ώρα που οι υπόλοιποι τον απολαμβάνουν.

Με ποιο τρόπο επηρεάζει τη δουλειά σου η εναλλαγή μεταξύ Άμστερνταμ και Αθηνών;

Στην Ελλάδα, βρίσκω μια αφάνταστη ηρεμία για να γράψω. Γι’ αυτό, θα μπορούσε να ευθύνεται το κλίμα. Αν και νομίζω ότι οφείλεται περισσότερο στο γεγονός ότι επειδή έχω γεννηθεί στο Άμστερνταμ, αισθάνομαι πιο «άδειος» στην Ελλάδα. Αν και πλέον, με τον καιρό, η επιρροή αυτής της εναλλαγής έχει ελλατωθεί.

Κάπου αναφέρεις ότι προσπαθείς να αποφύγεις όσο γίνεται τις Ολλανδικές πόλεις εκτός του Άμστερνταμ. Ισχύει το ίδιο και για τις Ελληνικές πόλεις εκτός από την Αθήνα;

Σε καμία περίπτωση. Όταν είμαι στην Ελλάδα, προσπαθώ να ταξιδεύω όσο πιο πολύ γίνεται. Την τελευταία φορά που ήμουν εκεί πήγα στα βόρεια, μέχρι τα σύνορα με την Αλβανία. Τα ταξίδια στην Ελλάδα έχουν κάτι το θαυμαστό κι εκεί έγκειται και η διαφορά: στην Ολλανδία δεν μπορείς στ’ αλήθεια να ταξιδέψεις μέσα στη χώρα.  Περιέργως μου αρέσει ο Πειραιάς, ο Μαραθώνας, αλλά και η Νέα Ιωνία (Μαγνησίας).

Ο ήρωας του βιβλίου σου αισθάνεται την ανάγκη να υποδυθεί τον εαυτό του σε διάφορες γεωγραφικές τοποθεσίες. Είναι αυτό κάτι που χαρακτηρίζει κι εσένα;

Όλοι κατά βάθος υποδύονται τους εαυτούς τους, ανεξάρτητα από την τοποθεσία που το κάνουν.

Κάποτε ήσουν «έμπορος υφασμάτων». Πότε ανακάλυψες ότι ήθελες να γίνεις συγγραφέας;

Το 2007 πήγα στην Ελλάδα κι έμεινα εκεί δύο χρόνια. Τότε εγκατέλειψα για τα καλά την εμπορία υφασμάτων. Από πολύ μικρός ήθελα κάποια στιγμή να γράψω ένα μυθιστόρημα, έστω κι αν το είχα ξεχάσει για κάποια χρόνια.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Τζ.Μ.Κούτσι, Φίλιπ Ροθ, Μισέλ Ουελμπέκ. Από Ολλανδούς: W.F. Hermans, Eva Coolen, Gerard Reve και πολλοί άλλοι.

Κάπου γράφεις: «πιο παλιά απλά έβγαινε ένα βιβλίο. Από το πουθενά». Τα κείμενά σου στο Ίντερνετ –όπως και πολλών συγγραφέων πλέον- δημοσιεύτηκαν πριν το ντεμπούτο σου. Από την άλλη μεριά, δε θεωρείς ότι η ιστοσελίδα σου είναι στ’ αλήθεια ένα blog. Αν ένας μελλοντικός βιογράφος έγραφε: «ο David Pefko ξεκίνησε ως blogger», τι θα του έλεγες;

Ότι δεν είναι απόλυτα σωστό, γιατί στην πραγματικότητα δεν «μπλογκάρω». Στο blog μου –το οποίο στην πραγματικότητα δεν είναι blog- αναρτώ κυρίως διηγήματα. Το ντεμπούτο μου εξάλλου είναι ένα διήγημα (De detentiesigaret), το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Tirade.

Και μια αναμενόμενη ερώτηση: πότε θα δημοσιευθεί το επόμενο μυθιστόρημά σου; Μπορείς να μας πεις κάτι παραπάνω γι’ αυτό;

Το επόμενο μυθιστόρημά μου ονομάζεται Het Voorseizoen και θα κυκλοφορήσει στο τέλος αυτού του έτους. Πέραν τούτου, δε θέλω να πω ακόμα κάτι παραπάνω γι’ αυτό.

Θα μεταφραστεί το βιβλίο σου Levi Andreas σε άλλες γλώσσες; Στα Ελληνικά;

Πραγματικά δεν έχω ιδέα, ίσως στο μέλλον… Ποιος ξέρει;