Η χαρά του αρχειοθέτη

brief_van_gogh
Standard

Κανείς από τους επισκέπτες του Άμστερνταμ δε γίνεται να αποφύγει τα τριγωνικά πακετάκια με τα σουβενίρ από το δημοφιλέστατο μουσείο Βαν Γκογκ: και να μην τα αγοράσεις, βλέπεις να τα κουβαλούν οι περισσότεροι τουρίστες. Πέρα από ζωγράφος, ο Βαν Γκογκ ήταν όμως και δεινός επιστολογράφος. Πρόσφατα, όλες οι επιστολές του δημοσιεύτηκαν στο Ίντερνετ, σε μια ιστοσελίδα που αποτελεί ένα εκπληκτικό παράδειγμα για το πώς το συγκεκριμένο μέσο μπορεί να αναδείξει το υλικό του με τρόπους που οι συμβατικές δημοσιεύσεις δεν μπορούν.

Έτσι, σ” αυτήν την ιστοσελίδα, οι επισκέπτες μπορούν να βρουν όλες τις επιστολές του Βαν Γκογκ σε ψηφιακά αντίγραφα των πρωτότυπων, αλλά και σε μια εξαντλητική παράθεση των κειμένων, περιλαμβανομένων και μεταφράσεών τους στα Αγγλικά. Ένας θησαυρός για κάθε ερευνητή, ένα υπόδειγμα για παρόμοιες προσπάθειες αλλά κι ένα έργο που παρά την άκρως ψηφιακή του φύση, μας φέρνει σ” επαφή με τις χάρες μιας χαμένης τέχνης.

Για τους εραστές του χαρτιού, υπάρχει (σε διάφορες γλώσσες) και μια έντυπη πολύτομη και προσεγμένη έκδοση με πάνω από 2.000 σελίδες. Παρόλο που η τιμή της την προορίζει για τις βιβλιοθήκες, τα ερευνητικά κέντρα και τα μουσεία, αποτελεί ένα γεγονός που και ο απλός αναγνώστης δεν μπορεί να προσπεράσει. Η έντυπη έκδοση έλαβε το έγκριτο ολλανδικό βραβείο των βιβλιοπωλών, η δε ψηφιακή κατέληξε στη λίστα των λεγόμενων “laureates” των βραβείων κληρονομιάς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Photobiennale 2010

photobienalle_2010
Standard

Photobiennale 2010 – 21η Διεθνής Φωτογραφική Συνάντηση

Όπως κάθε δεύτερη άνοιξη από το 2008 κι έπειτα, το Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης διοργανώνει τη Photobiennale. Η φετινή διοργάνωση έχει ως κεντρικό θεματικό πυρήνα τον «Τόπο», ο οποίος γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης ως περιοχή, ως εγγενές μέρος της ιστορίας, ως αποτέλεσμα κατασκευής μέσω μορφής ή περιεχομένου και ως μικρόκοσμος του δημιουργού. Ξεχωρίσαμε τις συμμετοχές των δημιουργών από το Βέλγιο και την Ολλανδία και τις παρουσιάζουμε συνοπτικά εδώ.

The space between us της Βελγίδας Sarah Van Marcke. Μια αντιπαράθεση του ανθρώπινου σώματος με το οικοδομημένο τοπίο και το αυστηρά γεωμετρικό αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Η Van Marcke εκπροσωπεί τη βελγική πλατφόρμα νέων φωτογράφων Outlandish Photography.

Unsettled της Ολλανδής Isabelle Pateer. Μια προσέγγιση των επιπτώσεων της εκβιομηχάνισης και της ανθρώπινης παρέμβασης στο φυσικό τοπίο με αφορμή τις εξελίξεις στο βελγικό χωριό Ντουλ που πλήττεται από τις επεκτάσεις του λιμανιού της Αμβέρσας. Η Pateer χρησιμοποιεί τεχνικές και ύφος τεκμηριωτικής φωτογραφίας σε συνδυασμό με πορτρέτα για να αποδώσει τη μεταμόρφωση που επιφέρει η ανάπτυξη σε ανθρώπους και περιβάλλον.

The Birdman της Ολλανδής Jacquie Maria Wessels. Μια σειρά από φωτογραφίες γηγενών από το Σουρινάμ και μεταναστών στην Ολλανδία, οι οποίοι κρατούν τα κατοικίδια τροπικά πτηνά τους. Πρόκειται για αποτύπωση της μεταφοράς ενός εθίμου από την ιδιαίτερη στη νέα πατρίδα, του ετήσιου διαγωνισμού τροπικών ωδικών πτηνών. Τα πορτρέτα προέρχονται τόσο από το Σουρινάμ, που υπήρξε ολλανδική αποικία μέχρι το 1975, όσο και από την Ολλανδία. Η ανάμειξη αυτών των τόσο διαφορετικών παραδόσεων προσδίδει στον τόπο νέες διαστάσεις.

Les Passeurs του Βέλγου Marin Hock. Μια συνύπαρξη χορευτών με περαστικούς στους δρόμους του Λονδίνου. Χορευτικές αποδόσεις καθημερινών κινήσεων που αποτελούν παρεμβάσεις στο αστικό τοπίο με αποτέλεσμα κάθε φορά μια ιδιότυπη χορογραφία.

Slices of life του Ολλανδού Martijn Peters. Μια παρουσίαση αποσπασμάτων από την πραγματικότητα, στιγμιότυπων που απεικονίζουν την ανθρώπινη καθημερινή συμπεριφορά με την τύχη και τη σύμπτωση να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην τελική σύνθεση της κάθε φωτογραφίας.

Συμμετοχές καλλιτεχνών σε συλλογικά πρότζεκτ: η Ολλανδή Aafke Holwerda στο Locus Loci, η Ολλανδή Sylvie Van Bochove στο Μετα-Θέσις ΙΙΙ, η Βελγίδα Annemie Augustijns στο There is no there, there. Θεματικά κέντρα των ομαδικών αυτών εκθέσεων αποτελούν οι σχέσεις του τόπου με το χρόνο και τη μνήμη.

Η Photobiennale 2010 διαρθρώνεται σε ένα κεντρικό κι ένα παράλληλο πρόγραμμα, καθώς και σε ένα πρόγραμμα που διαμορφώνεται από προτάσεις των γκαλερί. Σε αυτά περιλαμβάνονται εκθέσεις-δράσεις, ημερίδες, σεμινάρια, εργαστήρια και διάφορες συνοδευτικές εκδηλώσεις. Αναλυτικές πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ.

Nescio – the Nits

Standard

( -Εσείς σε ποια γλώσσα ονειρεύεστε; ρωτάει κάποιος το μετανάστη, μη ξέροντας ότι αυτή ακριβώς είναι η ερώτηση που τρέμει περισσότερο.) Για όσους δεν μπόρεσαν να αποφύγουν την τηλεοπτική θητεία στις πολεμικές ταινίες του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, η γέφυρα που υπερίπταται του ποταμού Waal στο ύψος του Ναϊμέχεν, είναι μια γέφυρα πιο μετά («one bridge too far») ή πιο πριν – ανάλογα με το αν γυρίζεις ή όχι την πλάτη στο Άρνεμ. Για όσους βιβλιοφάγους ονειρεύονται στα Ολλανδικά όμως, τούτη είναι η γέφυρα στην οποία τέλειωσε τη ζωή του ο Japi, όταν και το τελευταίο μποέμικο όνειρό του έσβησε με το θάνατο της αγαπημένης του. Ο Japi είναι ο ήρωας της ιστορίας De Uitvreter – γραμμένη από το Νέσκιο, που κέρδισε τα προς το ζην με τις επιχειρήσεις του και την μετά θάνατο ζωή με ένα μάτσο εξαιρετικά διηγήματα. Πρώτη δημοσίευση: «Μουσική και λογοτεχνία», στο MiC.gr

Ruud van Empel

ruud_van_empel
Standard

«Ο Ρουντ βαν Έμπελ είναι γεννήθηκε το 1958 στην πόλη Breda της Ολλανδίας. Φοίτησε γραφιστική στη σχολή καλών τεχνών «Sint Joost Breda» (1976-1981). Τον κέρδισε όμως η τέχνη και μέσω της τεχνικής cibachrome κατάφερε να διακριθεί, δημιουργώντας πολλά πρωτότυπα έργα τα οποία εκτίθενται σε όλο τον κόσμο.»

Στο πολύ καλό περιοδικό Asante μπορείτε να διαβάσετε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του βαν Έμπελ στην Βασιλική Τζούδα.

Εκτός συνόρων, #6

Standard

Παρέα με τον αγαπημένο μας συγγραφέα, ακροδεξιές ατασθαλίες και εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές που αγαπούν την ποίηση. Στην εβδομαδιαία στήλη του taal.gr με αξιοσημείωτα και αξιοπερίεργα λογοτεχνικά νέα απ’ όλο τον κόσμο.

Όσοι τυχεροί βρεθούν στο Άμστερνταμ από τις 13 μέχρι τις 16 Μαΐου, μπορούν να γιορτάσουν τα εβδομηντάχρονα του σπουδαίου Νοτιοαφρικανού Νομπελίστα J.M.Coetzee (Κούτσι, σύμφωνα με την ατυχή μεταγραφή του ονόματός του στα Ελληνικά). Στον πολιτιστικό χώρο balie, πλήθος συγγραφέων και καλλιτεχνών θα αποτίσουν φόρο τιμής στον Coetzee, ενώ και ο ίδιος ο συγγραφέας θα είναι παρών, σε μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του. Κινηματογραφικές και θεατρικές παραστάσεις καθώς και εικαστικές εκθέσεις εμπνευσμένες από το έργο του, συμπληρώνουν το πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Άλλη μια νομπελίστρια συγγραφέας, η Αυστριακή Ελφρίντε Γέλινεκ, ετοιμάζει ένα θεατρικό έργο με τίτλο “Winterreise” (χειμωνιάτικο ταξίδι) και θέμα το μεγάλο σκάνδαλο της τράπεζας Hypo. Πρόκειται για τον χρηματισμό του εκλιπόντος ακροδεξιού ηγέτη Γεργκ Χάιντερ και του κόμματός του με αδιαφανείς μεθόδους και πρόσχημα την οικονομική «εξυγίανση» της περιοχής όπου ήταν κυβερνήτης. Άλλη μια ευκαιρία για την Γέλινεκ για να ξεσκεπάσει ένα ακόμα από τα πολλά πρόσωπα της εκμετάλλευσης και της υποκρισίας στην πατρίδα της.

Εκατοντάδες χιλιάδες μαθητών συρρέουν σε ποιητικά δρώμενα κι άλλοι τόσοι σπεύδουν να απομνημονεύσουν και να απαγγείλουν ποίηση. Όνειρο θερινής νύχτας; Όχι στις ΗΠΑ, όπου η διοργάνωση Poetry Out Loud γνωρίζει απρόσμενη επιτυχία, καθώς μέσα από διαγωνισμούς απαγγελίας και τα απαραίτητα βραβεία για κίνητρο, κατάφερε να δημιουργήσει ένα ρεύμα ποίησης στα σχολεία. Δείτε και το πολύ καλό ρεπορτάζ του BBC.

Η βασίλισσα και οι άστεγοι

geen_woning_geen_kroning
Standard

Αφίσα κατά της ενθρόνισης της Βεατρίκης από τους Ολλανδούς ακτιβιστές στέγης.

30 Απριλίου: η εθνική εορτή της Ολλανδίας, επονομαζόμενη και «μέρα της βασίλισσας». Καθιερώθηκε από τα γενέθλια της βασίλισσας Γιουλιάνας και συνεχίζεται να γιορτάζεται απρόσκοπτα και με ζέση από την πλειοψηφία των Ολλανδών μέχρι και σήμερα. Τραγική παρένθεση ο περσινός εορτασμός με την επίθεση αυτοκτονίας με αυτοκίνητο ενός απελπισμένου Ολλανδού, που στοίχισε τη ζωή σε αρκετούς ανύποπτους θεατές.

Μετά την απόδοση των απαραίτητων φόρων τιμής στα περσινά θύματα, ο φετινός εορτασμός συνεχίζει ακάθεκτος την παράδοση ετών: ένα όσο δεν πάει γεμάτο Άμστερνταμ, γιορτές σε όλες τις πόλεις και άφθονο αλκοόλ. Ήδη τα ολλανδικά ΜΜΕ άρχισαν να μετρούν τον αριθμό συλλήψεων εορταζόντων που μέσα στη γενική ευωχία ξεπερνούν τα όρια.

Για πολλούς επισκέπτες η γιορτή της βασίλισσας είναι κάτι που επιδιώκουν και απολαμβάνουν. Προσωπικά δε συμπάθησα ποτέ όλο αυτό το ετήσιο, ασύστολο, θορυβώδες ξέσπασμα ενός πλήθους που σα να προσπαθεί σε μια μέρα να αποβάλλει την καταπίεση των υπόλοιπων εργασιακών ημερών του χρόνου. Πολύ περισσότερο που το θέμα του εορτασμού αποτελεί έναν θεσμό τόσο ξεπερασμένο όσο η βασιλεία.

Είναι πραγματικά παράδοξο πώς οι Ολλανδοί, ένας λαός παραδοσιακά φιλελεύθερος και με κριτική ματιά όσον αφορά μη ορθολογικές επιλογές άλλων χωρών, να εξακολουθεί να πίνει νερό στο όνομα μιας βασιλικής οικογένειας που εκτός των άλλων έχει συνδέσει το όνομά της με διάφορα σκάνδαλα. Ας αναφέρουμε απλά την ανάμειξη του πρίγκηπα Βερνάρδου στις προμήθειες της Λόκχηντ και την πρόσφατη εξ αγχιστείας ένωση με την οικογένεια γνωστού Αργεντίνου υπουργού της αιματοβαμμένης δικτατορίας του Βιντέλα.

Ο φετινός εορτασμός σφραγίζει την τριαντάχρονη παρουσία της Βεατρίκης στον ολλανδικό θρόνο. Και μας δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε την περιπετειώδη ενθρόνισή της, τριάντα χρόνια πριν, στο Άμστερνταμ. Τότε, το κίνημα των Πρόβος βρήκε μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να διαμαρτυρηθεί για την έλλειψη φτηνής στέγης στην πρωτεύουσα. Πριν και κατά τη διάρκεια της ενθρόνισης, έγιναν σοβαρά επεισόδια στο κέντρο του Άμστερνταμ, όπως μπορείτε να δείτε εδώ, στις απολαυστικές φωτογραφίες 2-17 του λευκώματος της εφημερίδας Parool.

Το ζήτημα του ακτιβισμού στέγης στην Ολλανδία έχει μια μακρά κι ενδιαφέρουσα ιστορία, για την οποία είχα γράψει πρόσφατα το εξής άρθρο, με αφορμή την ποινικοποίηση των καταλήψεων. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο (δυστυχώς) τελευταίο έντυπο τεύχος του εξαιρετικού περιοδικού Γαλέρα.

H Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά στο taal.gr

vandijck_balta_mulisch
Standard

Η Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά με τον Χάρι Μούλις
(photo © Spiros D. Katopodis / v.p.a.)

Συνεχίζουμε τις συζητήσεις με μεταφραστές της Ολλανδικής γλώσσας στα Ελληνικά με την Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά, την μεταφράστρια πολλών σημαντικών συγγραφέων και βιβλίων όπως το «Στην Ευρώπη» του Χέιρτ Μακ και «Η ανακάλυψη του ουρανού» του Χάρι Μούλις. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το βιογραφικό της.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η κύρια δυσκολία της μετάφρασης από τα Ολλανδικά στα Ελληνικά;

 

Πιστεύω ότι η κύρια δυσκολία είναι το ότι  πρόκειται για δύο απόλυτα διαφορετικές γλώσσες από άποψη δομής και γραμματικής.  Τα Ελληνικά δεν έχουν κάποια συγγένεια με τα Ολλανδικά, όπως τα Γερμανικά, ή ακόμα και τα Γαλλικά και τα Αγγλικά.  Ας δώσω ένα παράδειγμα.  Μια συγκεκριμένη δυσκολία είναι π.χ. η μετοχή, η οποία στα Ολλανδικά χρησιμοποιείται συχνά σαν επίθετο. Στη δημοτική πολλές φορές μπορεί να αποδοθεί μόνο με δευτερεύουσα πρόταση.  Μπορούμε λόγου χάρη να μεταφράσουμε «de zittende man» με «ο καθιστός άντρας», αλλά τι γίνεται με «de rokende man»;  Αναγκαστικά θα πούμε «ο άντρας που καπνίζει».  Φανταστείτε τώρα μια πρόταση όπου στα Ολλανδικά το ουσιαστικό συνοδεύεται από 3-4 μετοχές!  Ενίοτε η καθαρεύουσα προσφέρει κάποιες λύσεις, αλλά αυτό δεν ταιριάζει πάντα με το ύφος του βιβλίου.  Η δυσκολία έγκειται λοιπόν στο να βρεις μια κομψή λύση έτσι ώστε το κείμενο της μετάφρασης να μην είναι αδέξιο.

Μια άλλη δυσκολία είναι ο διαφορετικός πλούτος του λεξιλογίου.  Ορισμένες έννοιες μπορούν στα Ολλανδικά να αποδοθούν με πολλές διαφορετικές λέξεις, ενώ στα Ελληνικά η ίδια έννοια αποδίδεται με δυο-τρεις λέξεις μόνο, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται κανείς να χρησιμοποιεί ξανά και ξανά τις ίδιες. Αυτό κάποιες φορές προσδίδει μια μονοτονία στο μεταφρασμένο κείμενο η οποία δεν υπάρχει στο αρχικό.  Συμβαίνει φυσικά και το αντίθετο.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ολλανδοί / φλαμανδοί συγγραφείς;

 

Nelleke Noordervliet, Harry Mulisch, Stefan Brijs, Hella Haasse, Geert Mak, Marcel Möring.

Τι έχετε να πείτε για την ποσότητα και την ποιότητα των ολλανδικών / φλαμανδικών μεταφράσεων στα Ελληνικά;

 

 

Όσο για την ποιότητα των μεταφράσεων ολλανδικών βιβλίων, μπορώ να μιλήσω μόνο για τις δικές μου, οι οποίες θέλω να πιστεύω είναι καλές, μιας και τόσο το NLPVF όσο το αντίστοιχο φλαμανδικό Ίδρυμα με χρησιμοποιούν σαν σύμβουλο.  Δυστυχώς δεν έχω το χρόνο να διαβάζω μεταφράσεις άλλων συναδέλφων.  Είμαι σίγουρη ότι εργάζονται με τον ίδιο επαγγελματισμό που προσπαθώ εγώ να εφαρμόσω στη δουλειά μου.

Όσο για την ποσότητα, πιστεύω ότι την τελευταία εικοσαετία έχει εκδοθεί αξιόλογος αριθμός ολλανδικών βιβλίων στα Ελληνικά.  Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου δεν είναι η ποσότητα των μεταφράσεων αλλά η περιορισμένη ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού.  Ο Μούλις, ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή συγγραφείς της Ολλανδίας, του οποίου έχω μεταφράσει όλα τα σημαντικότερα βιβλία, έξι στον αριθμό μέχρι στιγμής, έχει κάποια αναγνώριση από το ελληνικό κοινό, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι κάποιο από τα βιβλία του έγινε μπεστσέλερ!

Συμμετέχετε στην επιλογή των βιβλίων που μεταφράζετε; Κάνετε προτάσεις στους εκδότες;

 

Είμαι στην ευχάριστη θέση να επιλέγω η ίδια ποια βιβλία θέλω να μεταφράσω.  Πολλές φορές η πρόταση προέρχεται από κάποιον εκδότη, άλλες φορές όμως κάνω η ίδια προτάσεις όταν θεωρώ ότι κάποιο βιβλίο αξίζει τον κόπο να μεταφραστεί, όπως π.χ. «Το Όνομα του Πατρός» της Νόορντερβλιτ.  Επίσης διαβάζω ολλανδικά βιβλία για λογαριασμό εκδοτών για να τα αξιολογήσω.

Τι βρίσκετε ενδιαφέρον στην ολλανδική/φλαμανδική γλώσσα και την ολλανδική/φλαμανδική λογοτεχνία;

 

Αυτό που για μένα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ολλανδική και φλαμανδική λογοτεχνία είναι η πλατιά μόρφωση που συνήθως διακρίνει τους συγγραφείς.  Θίγουν πολλά και ενδιαφέροντα θέματα που δεν περιορίζονται στα στενά πλαίσια της Ολλανδίας.  Οι Ολλανδοί, σε αντίθεση με τους Έλληνες, είναι πραγματικοί πολίτες του κόσμου.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τα Ολλανδικά / Φλαμανδικά;

 

Στην περίπτωσή μου η ερώτηση θα έπρεπε μάλλον να είναι πώς ξεκίνησε η σχέση μου με τα Ελληνικά, μιας και είμαι Ολλανδέζα, γέννημα θρέμμα.  Σπούδασα στη Σχολή Διερμηνέων του Παν/μου της Γενεύης κι εκεί γνώρισα τον Έλληνα σύζυγό μου ο οποίος σπούδαζε οικονομικά.  Ήρθαμε στην Ελλάδα το 1969.  Για πολλά χρόνια εργάστηκα σαν μεταφράστρια τεχνικών κειμένων, ως το 1995 περίπου.  Τότε οι Εκδόσεις Καστανιώτη εξέδωσαν δύο συλλογές διηγημάτων μου (γραμμένα στα Ελληνικά) και στη συνέχεια μου έγινε πρόταση συνεργασίας στον τομέα της λογοτεχνικής μετάφρασης.  Έκτοτε έχω μεταφράσει πολλά βιβλία για τις εκδόσεις Καστανιώτη, αλλά και για άλλους οίκους όπως Μεταίχμιο, Πόλις, Φυτράκη, Διήγηση, Ελληνικά Γράμματα, Κάτοπτρο.

Ποια είναι η κύρια συμβουλή που θα δίνατε σ’ έναν μεταφραστή στα πρώτα του βήματα;

 

Το αυτονόητο είναι φυσικά να κάνει τη δουλειά του όσο πιο συνειδητά μπορεί.  Να μη διστάζει να ρωτάει το συγγραφέα για κάθε απορία που έχει.  Η συνεργασία με το συγγραφέα είναι απαραίτητη για να μην υπάρξουν λάθη ερμηνείας εκ μέρους του μεταφραστή.  Να συμβουλεύεται ειδικούς όποτε το βιβλίο που μεταφράζει θίγει θέματα για τα οποία ο ίδιος δεν έχει τις απαραίτητες γνώσεις, έτσι ώστε η ορολογία να αποδοθεί σωστά στα Ελληνικά.

Όσο προς το καθαρά τεχνικό μεταφραστικό μέρος, θα έλεγα να μεταφράσει σε πρώτο στάδιο το κείμενο όσο πιο κυριολεκτικά μπορεί, ώστε στη συνέχεια να μπορεί να απομακρυνθεί απ’ αυτό όπου χρειαστεί, χωρίς να προδώσει τη γλώσσα και το ύφος του αρχικού κειμένου.  Στη συνέχεια ν’ αφήσει κατά μέρος το ολλανδικό κείμενο και να εξετάσει το δικό του κείμενο μόνο ως προς τα Ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να μη «μυρίζει» μετάφραση.

Από τα βιβλία που έχετε μεταφράσει από τα Ολλανδικά, ποιο είναι εκείνο που ξεχωρίζετε ως αναγνώστρια;

 

«Η Ανακάλυψη του Ουρανού» του Χάρι Μούλις, «Το Όνομα του Πατρός» της Νέλεκε Νόορντερβλιτ (και τα δύο για τις εκδόσεις Καστανιώτη) και «Στην Ευρώπη» του Χέιρτ Μακ (εκδόσεις Μεταίχμιο).

Υπάρχει κάποιο ολλανδικό/φλαμανδικό βιβλίο που θα θέλατε να μεταφράσετε ή να είχατε μεταφράσει;

 

Από τα βιβλία που έχουν ήδη μεταφραστεί στα Ελληνικά «Ο σκοτεινός θάλαμος του Δαμοκλή» του Χέρμανς, που μεταφράστηκε από τον άξιο συνάδελφο Γιάννη Ιωαννίδη και «Η Θλίψη του Βελγίου« του Κλάους, πάλι σε μετάφραση του Γ. Ιωαννίδη.

Ένα βιβλίο που θα ήθελα να μεταφράσω είναι το εξαιρετικά ενδιαφέρον «El Negro en ik» του Frank Westerman.  Προς το παρόν δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω εκδότη που ενδιαφέρεται να το εκδώσει.  Ένα άλλο είναι το «In Babylon» του Marcel Möring.

Τι μεταφράζετε αυτή την περίοδο;

 

Το πολύ ωραίο, πολύ δύσκολο και πολύ μεγάλο βιβλίο του Φλαμανδού Paul Verhaeghen με τίτλο «Omega Minor«, για τις εκδόσεις Πόλις.

Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά

Standard

Η Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά με τον Χάρι Μούλις (photo © Spiros D. Katopodis / v.p.a.)

Η Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά γεννήθηκε το 1946 στην Μπρέντα της Ολλανδίας.  Αφού τελείωσε στην Ολλανδία το γυμνάσιο (κλασική κατεύθυνση), σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, και πιο συγκεκριμένα στη Σχολή Διερμηνέων, από την οποία αποφοίτησε cum laude το 1968.

Το 1969 ήρθε στην Ελλάδα μαζί με το σύζυγό της Αλέξανδρο Μπαλτά.  Εργάστηκε αρκετά χρόνια σαν μεταφράστρια τεχνικών κειμένων σε ξένες εταιρείες και έκανε επίσης υποτιτλισμό για την ελληνική τηλεόραση (μεταξύ των άλλων στην κωμική σειρά Zeg eens A!).

Το 1995 εκδόθηκε η πρώτη συλλογή διηγημάτων «Η Μητέρα της Νύχτας» από τις εκδόσεις Καστανιώτη και το 1997 ακολούθησε δεύτερη συλλογή με τίτλο «Ο Μακρύς Χειμώνας του Έρωτα».

Από το 1995 περίπου ξεκίνησε και η συνεργασία της με τον ίδιο εκδοτικό οίκο σαν μεταφράστρια ολλανδικής λογοτεχνίας.  Στο μεταξύ η συνεργασία επεκτάθηκε και σε άλλους εκδοτικούς οίκους.  Μέχρι στιγμής έχει μεταφράσει περίπου 30 βιβλία.  Μερικοί συγγραφείς που έχει μεταφράσει είναι Harry Mulisch, Cees Nooteboom, Leon de Winter, Geert Mak, Nelleke Noordervliet, Arthur Japin, Jeroen Brouwers, Stefan Brijs. Μια πλήρης λίστα είναι διαθέσιμη από τη βάση biblionet.

Εκτός από τη μητρική της γλώσσα μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Ελληνικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Ισπανικά. Επίσης ασχολείται με την αγγειοπλαστική.

Διαβάστε εδώ μια ενδιαφέρουσα συνομιλία με την Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά αποκλειστικά για το taal.gr.

Μικρή ποιητική (Ντένις Χάανς)

klein_poetica
Standard

«Είσαι μια χαρά άτομο, δε λέω. Απ’ την άλλη όμως, ακούς πάρα πολύ χιπ-χοπ.»
Bert van Beek

1.

Αν υπήρχε στ’ αλήθεια μια μικρή ποιητική, η δικιά μου θ’ ακουγόταν ως εξής:
Το κείμενο λέει από μόνο του προς τα πού θέλει να πάει. Αν δεν το κάνει, τότε δεν αξίζει να το πάρεις μαζί σου.

Ακούγεται σύντομο, αλλά έτσι σκέφτομαι, έτσι νομίζω πως γίνεται. Αρχίζει πάντα με μια ιδέα, μια φράση ή μια εικόνα κι από κει προχωρά πιο πέρα. Πολλές φορές σβήνει στην πορεία, κάποιες φορές φτάνει κάπου.

Σκόπευα σ’ αυτή την μικρή ποιητική να σας πω γιατί γράφω αυτά που γράφω, με ποια θέματα καταπιάνομαι και πώς βλέπω τον εαυτό μου στο ποιητικό τοπίο. Σκόπευα επίσης να μην καταφύγω σε παραθέματα.

Στην πορεία, το κείμενο τράβηξε το δικό του δρόμο.

2.

Πρόσφατα ήμουν καλεσμένος ως κριτής σ’ ένα poetry slam. Ένας από τους συμμετέχοντες ξεπέταξε βιαστικά τα ποιήματά του. Λες και βιαζόταν να φτάσει στο τέλος, στο τέρμα, στην τελευταία ατάκα. Όταν με ρώτησαν τη γνώμη μου για τον συγκεκριμένο ποιητή, είπα: «Πρέπει να είναι ένας χορός, όχι ένας αγώνας δρόμου». Αυτή τη γνώμη έχω για πολλά πράγματα, ότι θα πρέπει να είναι ένας χορός. Ακόμα πιο πολύ όταν πρόκειται για απαγγελία ποίησης.

3.

Αν η απαγγελία της ποίησης πρέπει να είναι ένας χορός, τότε η ποίηση πρέπει να σιμώνει την έννοια της μουσικής. Δεν θα μπορούσα ν’ αρνηθώ κάτι τέτοιο. Αναγκαστικά λοιπόν, καταλήγω στον Γουόλτερ Πέιτερ και –συγχωρέστε με- στο παράθεμά του:

Όλη η τέχνη τείνει σταθερά προς τη συνθήκη της μουσικής [1]

Για λόγους ευκολίας, ας ξεχάσουμε για λίγο το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο ο Πέιτερ έκανε τη συγκεκριμένη ρήση και ας την απλοποιήσουμε. Τότε φτάνουμε σε κάτι με το οποίο δε γίνεται παρά να συμφωνήσω:

Όλη η τέχνη θέλει να γίνει μουσική.

Όχι τόσο με τον τρόπο του Πέιτερ, ότι δηλαδή κάθε καλλιτέχνης πασχίζει να άρει το διαχωρισμό μεταξύ μορφής και περιεχομένου, αλλά με την έννοια ότι κάθε τέχνη θέλει να διαδραματιστεί σα να ήταν τραγουδισμένη. Και να μπορείς να την χορεύεις. Μέσα στο κεφάλι σου, τουλάχιστον.

4.

Έχω περισσότερους δίσκους από συλλογές ποίησης. Παρεμπιπτόντως, δεν εμπιστεύομαι κανέναν που έχει περισσότερες συλλογές ποίησης από δίσκους.

Τίποτα δε διαμοιράζεται παράνομα σε τόσο μεγάλη κλίμακα όσο η μουσική. Υπάρχουν σίγουρα επιστημονικοί, πρακτικοί και οικονομικοί λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό. Προσωπικά πιστεύω ότι γίνεται διότι η μουσική προκαλεί κάτι σε πολλούς ανθρώπους, με τον τρόπο που μόνο η μουσική μπορεί να το κάνει. Ο πιο σύγχρονος Όστιν Κλίον το διατύπωσε πάνω κάτω ως εξής:

Τίποτα δεν μπαίνει πιο γρήγορα στο μη ορθολογικό μέρος του μυαλού μας όσο η μουσική.

Γι’ αυτό και η ποίηση (τουλάχιστον η δικιά μου) θέλει να είναι λίγο σαν μουσική. Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι η ποίησή μου είναι λυρική – κι αν είναι, το κάνει στα κρυφά – αλλά ότι το κείμενο σε καλεί να χορέψεις. Αν έπρεπε να διαλέξω, θα ήθελα η ποίησή μου να είναι τζαζ: «ένα θέμα που συνεχώς επιστρέφει, διακοπτόμενο κάθε φορά από περισσότερο ή λιγότερο σχετικούς αυτοσχεδιασμούς». Ή, όπως το είπε ο Κέρουακ:

Πρέπει το ad lib να συνεχίζεται ακατάπαυστα σε κάθε ρεφρέν, ειδάλλως η συναυλία είναι τζίφος.

5.

Η ποίησή μου δεν ακούγεται σαν τζαζ. Ακούγεται το πολύ σαν κάτι που θέλει να φτιάξει τζαζ. Αυτό γιατί αποτελεί την εκκίνηση κάτι άλλου.

Το όνομά μου είναι Ντένις Χάανς και στο γυμνάσιο ήμουν ένας σκέιτερ. Χρόνια ολόκληρα δεν μ’ ένοιαζε τίποτε άλλο από το χιπ-χοπ και το πανκ. Μόνο αυτά τα δυο. Τα οποία μου κληρονόμησαν κάποιες μόνιμες βλάβες. Λόγω του πανκ έχω εμφανώς αφρόντιστα παιγμένα ριφ και μια DIY αντιμετώπιση. Το χιπ-χοπ ξύπνησε μέσα μου μια τάση να σαμπλάρω και να προπαγανδίζω τις σκόρπιες μεγαλοκουβέντες μου. Και τα δύο άφησαν πίσω τους μια συγκεκριμένη νοοτροπία και μια λαχτάρα για το συναίσθημα του «εμείς».

Αυτές οι επιρροές θα συνεχίσουν να ορίζουν τη βάση του ψυχισμού μου για κάμποσο καιρό ακόμα, αν και η πρόσφατη αγάπη μου για όλα όσα είναι lo-fi, ίσως τη μετριάσει.

6.

Έχει αυτό επιπτώσεις και στο περιεχόμενο των ποιημάτων μου; Ναι. Αλλά αυτή η Μικρή Ποιητική έχει ήδη ξεφύγει από αυτό που υπονοεί ο τίτλος της. Για να χρησιμοποιήσω ξανά την παρομοίωση που αναφέρθηκε στον τίτλο και την εισαγωγή του παρόντος κομματιού: πρέπει να κάνω μια κλειστή στροφή, να φτάσω κάπου.

7.

Ένα τραγούδι δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακολουθία τόνων με διαφορετικές διάρκειες και συγκεκριμένα διαστήματα ανάμεσα. Οι τόνοι έχουν συγκεκριμένες συχνότητες και λιγότερο συγκεκριμένες συνειρμικές υποδηλώσεις.

Τα ποιήματά μου δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακολουθία λέξεων με διαφορετικά μήκη κι ανάμεσα σημεία στίξης, κενά κι (εδώ κι εκεί) μια άσπρη γραμμή. Οι λέξεις έχουν συγκεκριμένες σημασιολογικούς προσδιορισμούς και λιγότερο συγκεκριμένες συνειρμικές υποδηλώσεις.

Ως ένα σημείο υπάρχουν ξεκάθαροι λόγοι γιατί γράφω αυτά που γράφω και -σε κάθε περίπτωση- για το πώς τα γράφω. Τα υπόλοιπα, ένα μη αμελητέο τμήμα, υπαγορεύεται από το κείμενο. Γιατί αυτό είναι που τραγουδάει, αλλά κυρίως: γιατί μ’ αυτό μπορείς να χορέψεις. Μέσα στο κεφάλι σου, τουλάχιστον. Όχι απαραίτητα τους πιο όμορφους χορούς, αλλά τους πιο ευχάριστους.

8.

Με τι υπόκρουση ακριβώς χορεύετε, το ξέρετε εσείς καλύτερα. Το πώς, επίσης. Αρκεί να το κάνετε, αρκεί να χορεύετε.


Ο Ντένις Χάανς (Dennis Gaens) γεννήθηκε το 1982 και είναι ένας νέος Ολλανδός ποιητής. Είναι υπεύθυνος προγράμματος του χώρου λογοτεχνικών παραγωγών De Wintertuin. Το 2009 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «το νέο μαύρο» (Het nieuwe zwart). Από το 2005, ο Χάανς έχει τακτική παρουσία σαν συντάκτης λογοτεχνικών περιοδικών. Η αγάπη του για τη μουσική διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό και την ποιητική του παρουσία. Στην παρουσίαση του από τον ποιητικό οργανισμό Perdu, εκφώνησε το παραπάνω κείμενο, για το οποίο μας έδωσε την άδεια να το μοιραστούμε με τους αναγνώστες του taal.gr. Την Μικρή Ποιητική του Χάανς μετέφρασε η Νάντια Πούλου


[1] Σύμφωνα με τη μετάφραση της Κατερίνας Σχινά