Ανάγνωση και κρίση

Είναι γεγονός πως η οικονομική κρίση σαφώς και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Και μάλιστα, σε κάθε περίπτωση ο τομέας του πολιτισμού είναι από τους πρώτους που πλήττεται. Στην ολλανδική επαρχία Gelderland την προηγούμενη βδομάδα ανακοινώθηκε η περικοπή ενός πολύ μεγάλου ποσού για την επιδότηση των βιβλιοθηκών και κυρίως των κινητών βιβλιοθηκών, των λεγόμενων βιβλιολεωφορείων.

Τα βιβλιολεωφορεία ταξιδεύουν σε κάθε πόλη και χωριό της περιοχής και δίνουν σε μικρούς και μεγάλους πρόσβαση σε βιβλία, περιοδικά και dvd. Ο καθένας μπορεί να πληροφορηθεί από τον υπολογιστή του τα δρομολόγια των λεωφορείων, αλλά και το περιεχόμενο των συλλογών τους –οι οποίες συγκροτούνται μέσω συνεργασίας με μεγάλες βιβλιοθήκες- και να κάνει ηλεκτρονικά κράτηση, να ζητήσει μια έκδοση ή να πληροφορηθεί πού μπορεί να τη βρει.

Οι κινητές βιβλιοθήκες δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα με στόχο την καλλιέργεια της παιδικής φιλαναγνωσίας δίνοντας έμφαση στην υποστήριξη των σχολικών βιβλιοθηκών, στην παροχή υλικού που σχετίζεται με σχολικές εργασίες, στην προβολή των σχολικών εφημερίδων και στις συλλογικές αναγνώσεις βιβλίων στα σχολεία. Οι βιβλιοθήκες κάθε είδους είναι ένας μόνο από τους τοπικούς πολιτιστικούς φορείς που δέχονται το πλήγμα της περικοπής των επιδοτήσεων· σε χορωδίες, ορχήστρες, μουσικές και θεατρικές σκηνές έχουν ήδη επιβληθεί παρόμοια μέτρα και οι συζητήσεις έχουν ανάψει.

Ωστόσο, όσον αφορά την περίπτωση των βιβλιοθηκών, είναι αξιοσημείωτη η αντίδραση του κόσμου και τα αποτελέσματά της. Επί μία ολόκληρη μέρα οργανώθηκαν παράλληλες ομιλίες κατά τη διάρκεια των οποίων 85 εκπρόσωποι των θιγόμενων οργανισμών είχαν ο καθένας πέντε λεπτά στη διάθεσή του για να επιχειρηματολογήσουν σχετικά με τη μείωση των επιδοτήσεων και να παρουσιάσουν εναλλακτικές λύσεις. Επιπλέον, δημιουργήθηκε ένα ανάλογο βήμα διαλόγου μέσα από σελίδες στο διαδίκτυο όπου ενυπόγραφα οποιοσδήποτε μπορούσε να εκφράσει τη γνώμη του σχετικά με τα μέτρα.

Σε μία μόλις βδομάδα η επαρχιακή διοίκηση αποφάσισε ύστερα από τις πιέσεις αυτές να μειώσει μόνο κατά 10% τις επιδοτήσεις προς τις κινητές βιβλιοθήκες μέσα στο 2011 και να προβεί σε κλιμακωτές μειώσεις που θα φτάσουν το 35% το 2014, με τη δέσμευση να βρει εναλλακτικές μεθόδους οικονομικής ενίσχυσης μέχρι τότε. Ιδού λοιπόν, πώς η συμμετοχικότητα γίνεται πράξη, πώς μέσω καθαρά δημοκρατικών μεθόδων και διαδικασιών ομάδες και δίκτυα διαμορφώνουν αποφάσεις. Ουτοπικό σενάριο για τα ημέτερα προβλήματα, θα έλεγαν ορισμένοι. Γιατί άραγε;

Ανάγνωση και κρίση

Εκτός συνόρων, #9

Τα πολλά πρόσωπα της σύγχρονης λογοκρισίας.

Πριν λίγες εβδομάδες, ο Τούρκος συγγραφέας Mehmet Güler καταδικάστηκε σε 15 μήνες φυλάκιση για το βιβλίο του «Αποφάσεις πιο δύσκολες κι από το θάνατο«. Συγκεκριμένα, ο Güler κατηγορήθηκε για τρομοκρατική προπαγάνδα με βάση κάποιες ρήσεις των ηρώων του βιβλίου. Ο εκδότης του Güler και γνωστός ακτιβιστής για τα δικαιώματα του ανθρώπου Ragip Zarakolu γλίτωσε την καταδίκη, αλλά αυτό – για τον Αγγλικό οργανισμό PEN και όχι μόνο – δεν είναι αρκετό.

Πριν καλά-καλά κυκλοφορήσει, αποσύρθηκε από τις Κινέζικες αρχές ένα βιβλίο που βασιζόταν στα ημερολόγια του πρώην πρωθυπουργού Li-Peng, στα οποία αναφερόταν και στην σφαγή της πλατείας Τιενανμέν. Το βιβλίο μπορεί να μην βρήκε ποτέ το δρόμο του για τις προθήκες των βιβλιοπωλείων, παράνομες κόπιες του όμως κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, σύμφωνα με την NRC.

Στην Αίγυπτο πάντως, το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή φανατικών ισλαμιστών οι οποίοι ζητούσαν να απαγορευτούν οι γνωστότατες «Χίλιες και Μια Νύχτες«, λόγω «άσεμνου περιεχομένου». Ο δικαστής παρομοίωσε μια πιθανή απαγόρευση αυτού του βιβλίου, με την καταστροφή των αγαλμάτων του Βούδα απο τους Ταλιμπάν, όπως διαβάζουμε στο εξαίρετο διαδικτυακό περιοδικό de papieren man.

David Pefko – συνέντευξη στο taal.gr

David Pefko - photo © Bert Nienhuis

Στο βιβλίο «Levi Andreas», η Ρόζα ταξιδεύει σε «κάτι σαν το τέλος του κόσμου». O Tom Waits είχε τραγουδήσει κάποτε: «If you get far enough away you’ll be on your way back home». Ισχύει αυτό;

Δεν είχα αξιολογήσει πιο πριν τη γνώμη του Tom Waits, αλλά αυτό που λέει σίγουρα ισχύει. Για την Ρόζα, το ταξίδι είναι μεταξύ άλλων ένας τρόπος για να ανακαλύψει ξανά τον εαυτό της, για να επιστρέψει στην εστία της.

«Η ακινησία και η εντιμότητα σαν απαρχή του ξεπεσμού» αναφέρει η κριτική της NRC σχετικά με το βιβλίο σου. Ισχύει κάτι τέτοιο και για τους συγγραφείς και την τέχνη τους; Ποια η σχέση του ψέματος με την συγγραφή;

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα ψέμματα και γενικότερα το ψεύδος. Ο καθένας από εμάς διαστρεβλώνει κάποιες στιγμές την πραγματικότητα και δεν ξέρω στ’ αλήθεια κανέναν που να μην το κάνει. Τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι δεν λένε ψέματα, απλά δεν τους εμπιστεύομαι. Ο συγγραφέας χρειάζεται τα ψέματα, όσο κι εκείνα τον ίδιο.

Ξαναβρίσκεσαι ποτέ με τους ήρωες των ιστοριών σου; Μπορείς να περιγράψεις μια τέτοια συνάντηση;

Λίγο καιρό πριν έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από έναν κλόουν τον οποίο είχα προσβάλει σε μια ιστορία που είχα δημοσιεύσει το blog μου. Ο κλόουν ήταν της άποψης ότι δεν είχα κατανοήσει τίποτα από τη δουλειά του και ότι θα έπρεπε χωρίς αμφιβολία να επισκεφτώ μια φορά το τσίρκο του. Δέχτηκα κατευθείαν την πρότασή του, αλλά από τότε δεν ξανάκουσα κάτι από αυτόν, κάτι που με λύπησε.

Παρά τις έρευνές μας, ανακαλύψαμε ότι «υπάρχουν ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία» για σένα. Από την άλλη έχεις γράψει ότι ζεις «εναλλάξ στο Άμστερνταμ και την Αθήνα». Θα μπορούσες να μας πεις κάτι παραπάνω για τη σχέση σου με την Αθήνα και την Ελλάδα;

Ο πατέρας μου είναι Έλληνας και έχω πολλούς συγγενείς στην Ελλάδα. Κάποιους μήνες κάθε χρόνο ζω στην Αθήνα και μου αρέσει πάρα πολύ η πόλη, η χώρα και ο τρόπος ζωής. Επίσης, είμαι μεγάλος οπαδός του μεσημεριανού ύπνου, αν και τελικά προτιμώ να κάνω την βόλτα μου στην πόλη ακριβώς την ώρα που οι υπόλοιποι τον απολαμβάνουν.

Με ποιο τρόπο επηρεάζει τη δουλειά σου η εναλλαγή μεταξύ Άμστερνταμ και Αθηνών;

Στην Ελλάδα, βρίσκω μια αφάνταστη ηρεμία για να γράψω. Γι’ αυτό, θα μπορούσε να ευθύνεται το κλίμα. Αν και νομίζω ότι οφείλεται περισσότερο στο γεγονός ότι επειδή έχω γεννηθεί στο Άμστερνταμ, αισθάνομαι πιο «άδειος» στην Ελλάδα. Αν και πλέον, με τον καιρό, η επιρροή αυτής της εναλλαγής έχει ελλατωθεί.

Κάπου αναφέρεις ότι προσπαθείς να αποφύγεις όσο γίνεται τις Ολλανδικές πόλεις εκτός του Άμστερνταμ. Ισχύει το ίδιο και για τις Ελληνικές πόλεις εκτός από την Αθήνα;

Σε καμία περίπτωση. Όταν είμαι στην Ελλάδα, προσπαθώ να ταξιδεύω όσο πιο πολύ γίνεται. Την τελευταία φορά που ήμουν εκεί πήγα στα βόρεια, μέχρι τα σύνορα με την Αλβανία. Τα ταξίδια στην Ελλάδα έχουν κάτι το θαυμαστό κι εκεί έγκειται και η διαφορά: στην Ολλανδία δεν μπορείς στ’ αλήθεια να ταξιδέψεις μέσα στη χώρα. Περιέργως μου αρέσει ο Πειραιάς, ο Μαραθώνας, αλλά και η Νέα Ιωνία (Μαγνησίας).

Ο ήρωας του βιβλίου σου αισθάνεται την ανάγκη να υποδυθεί τον εαυτό του σε διάφορες γεωγραφικές τοποθεσίες. Είναι αυτό κάτι που χαρακτηρίζει κι εσένα;

Όλοι κατά βάθος υποδύονται τους εαυτούς τους, ανεξάρτητα από την τοποθεσία που το κάνουν.

Κάποτε ήσουν «έμπορος υφασμάτων». Πότε ανακάλυψες ότι ήθελες να γίνεις συγγραφέας;

Το 2007 πήγα στην Ελλάδα κι έμεινα εκεί δύο χρόνια. Τότε εγκατέλειψα για τα καλά την εμπορία υφασμάτων. Από πολύ μικρός ήθελα κάποια στιγμή να γράψω ένα μυθιστόρημα, έστω κι αν το είχα ξεχάσει για κάποια χρόνια.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Τζ.Μ.Κούτσι, Φίλιπ Ροθ, Μισέλ Ουελμπέκ. Από Ολλανδούς: W.F. Hermans, Eva Coolen, Gerard Reve και πολλοί άλλοι.

Κάπου γράφεις: «πιο παλιά απλά έβγαινε ένα βιβλίο. Από το πουθενά». Τα κείμενά σου στο Ίντερνετ –όπως και πολλών συγγραφέων πλέον- δημοσιεύτηκαν πριν το ντεμπούτο σου. Από την άλλη μεριά, δε θεωρείς ότι η ιστοσελίδα σου είναι στ’ αλήθεια ένα blog. Αν ένας μελλοντικός βιογράφος έγραφε: «ο David Pefko ξεκίνησε ως blogger», τι θα του έλεγες;

Ότι δεν είναι απόλυτα σωστό, γιατί στην πραγματικότητα δεν «μπλογκάρω». Στο blog μου –το οποίο στην πραγματικότητα δεν είναι blog- αναρτώ κυρίως διηγήματα. Το ντεμπούτο μου εξάλλου είναι ένα διήγημα (‘De detentiesigaret’), το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Tirade.

Και μια αναμενόμενη ερώτηση: πότε θα δημοσιευθεί το επόμενο μυθιστόρημά σου; Μπορείς να μας πεις κάτι παραπάνω γι’ αυτό;

Το επόμενο μυθιστόρημά μου ονομάζεται ‘Het Voorseizoen’ και θα κυκλοφορήσει στο τέλος αυτού του έτους. Πέραν τούτου, δε θέλω να πω ακόμα κάτι παραπάνω γι’ αυτό.

Θα μεταφραστεί το βιβλίο σου Levi Andreas σε άλλες γλώσσες; Στα Ελληνικά;

Πραγματικά δεν έχω ιδέα, ίσως στο μέλλον… Ποιος ξέρει;

Ένας ίσκιος για τον Σείριο (David Pefko)

Κάθε φορά που αναζητώ τον ίσκιο, κάθεται πάντα κάποιος άλλος από κάτω. Δεν μου αρέσει πολύ ο ήλιος, μόνο το Φλεβάρη, τότε ο ήλιος είναι το καλύτερο που μπορεί να μου τύχει, τότε αισθάνομαι ότι το γέρικο σώμα μου μπορεί πάλι ν’ αντέξει τα πάντα: το κρύο και την υγρασία στα μέρη που πέφτω για ύπνο.

Σήμερα περπάτησα με κάποιον για κάμποσο, ήταν μια νέα γυναίκα. Φορούσε ένα καλοκαιρινό φόρεμα και στο κεφάλι της ένα μικρό καπέλο. Μου χαμογέλασε, αλλά στο φανάρι με είχε κιόλας βαρεθεί και μ’ έδιωξε από κοντά της.

Νομίζω ότι κανένας δεν έχει κοιτάξει τόσο πολύ το έδαφος όσο εγώ, ότι για παράδειγμα κανένας δεν ξέρει πόσο απελπιστικά πολλά έντομα τριγυρνούν εδώ κι εκεί χωρίς σταματημό. Κάποιες φορές ακολουθώ τα μυρμήγκια, ή μικρά σκαθάρια, αλλά τελικά κάποια στιγμή μου ξεφεύγουν, τα χάνω από τα μάτια μου. Πιστεύω ότι τα έντομα τα έχουν καταφέρει καλύτερα από εμάς, φαίνεται ότι έχουν βρει μια διέξοδο, μπορούν να εξαφανιστούν στα αυλάκια και στις χαραμάδες, στους υπονόμους, εκεί που εγώ δε φτάνω.

Αυτός ο άνθρωπος, εκεί στην άκρη του δρόμου, μου έδωσε ένα όνομα κι αυτό δημιουργεί μια κάποια σχέση μαζί του. Όταν το πρωί τον βλέπω να βγαίνει από το σπίτι του, με χαιρετά, κάποιες φορές μου κλείνει απλά το μάτι και κάθε φορά περπατάω μαζί του, μέχρι το μαγαζάκι στη γωνιά, όπου αγοράζει κάτι για να φάει, συνήθως ένα από εκείνα τα στρογγυλά ψωμάκια με την τρύπα στη μέση, τα οποία δεν έχουν καθόλου γεύση αλλά γεμίζουν μια χαρά το στομάχι. Πολλές φορές τρώμε μαζί, τότε εγώ παίρνω το μισό.

Κάποιες φορές με πιάνει ο ύπνος στο ένα ή το άλλο μέρος, ή κάπου που νομίζω ότι δεν με θέλουν κοντά τους, που με κυνηγούν μέχρι να φύγω ή που κάποιες φορές μου βάζουν τις φωνές, αλλά εγώ έχω τότε πάψει προ πολλού να τους ακούω.

Τα όνειρά μου είναι πολύ απλά. Στα όνειρά μου βλέπω κυνηγητά, όλα τα μέρη στα οποία έχω βρεθεί. Ή εκείνον τον καιρό που είχα τα μάτια μου ακόμα κλειστά και σερνόμουν σε άγνωστα μέρη, τις κλωτσιές που μου έχουν δώσει και τα χάδια, τα παιδιά μου τα οποία εμφανίζονται κάποιες φορές στα δρομάκια και τα πάρκα.

Στο τέλος του δρόμου είναι ένα δροσερό μέρος, πάνω στο μάρμαρο. Μπορώ να το νιώσω αν είμαι ο πρώτος που την αράζει εκεί, ο πρώτος της μέρας. Το μάρμαρο κρατάει την ζεστασιά πολύ περισσότερο απ’ όσο θα νόμιζες. Εκείνος εκεί, απέναντι, στο μπακάλικο, είναι μες την υπερβολή. Ξέρει πολύ καλά ότι συγκινούνται οι άνθρωποι με τα κουσούρια και τις κλάψες και τα βογκητά του. Όταν αγριέψουν τα πράγματα και δεν αντέχει άλλο την πείνα, τους κάνει χατίρια για λίγο φαγητό.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει κανείς είναι ότι η ζωή μένει ακίνητη. Ότι όλοι τρέχουν πολυάσχολοι από δω κι από κει αλλά στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα, ότι όλα θα μείνουν ακριβώς το ίδιο. Παρόλα αυτά, συνεχίζουν να τρέχουν γύρω από τα πόδια μου κι όλο χάνουν στο τσακ το λεωφορείο. Βρίζουν, λες και μόλις κατέρρευσε ο κόσμος ολόκληρος.

Πρέπει να το παραδεχτώ, κάποιες μέρες είναι όμορφες, τότε που ένα δροσερό αεράκι διασχίζει τους δρόμους και το φως είναι τόσο λαμπερό και η κοιλιά μου είναι γεμάτη κι όπου να ‘ναι θα γεμίσει κι άλλο. Τότε σκέφτομαι: «σαν αυτή τη μέρα δε θα είναι ποτέ ξανά», αλλά μετά συνειδητοποιώ ότι όλες οι μέρες είναι ίδιες. Γι’ αυτό και είμαι ξαπλωμένος εδώ. Γι’ αυτό και μετακινούμαι όσο το δυνατόν λιγότερο.

Περισσότερα για τον συγγραφέα David Pefko εδώ.
Μετάφραση: Νάντια Πούλου

Λεβί Αντρέας

Ο David Pefko (Ντάβιντ Πέφκο) γεννήθηκε το 1983 στο Άμστερνταμ. Ζει εναλλάξ στο Άμστερνταμ και την Αθήνα. Διηγήματά του δημοσιεύονται τακτικά σε Ολλανδόφωνα λογοτεχνικά περιοδικά. Το ντεμπούτο του Levi Andreas (Λεβί Αντρέας) κυκλοφόρησε το 2009 και έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τους κριτικούς. Διηγείται την ιστορία της Ρόζας και του Λεβί Αντρέας και τις δραπετεύσεις τους. Η Ρόζα δουλεύει σε ένα στεγνοκαθαριστήριο του Άμστερνταμ, από τότε που μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας έθεσε τέλος στις σπουδές της στο τμήμα ψυχολογίας. Κάποια μέρα βρίσκει ένα σημείωμα καθώς σιδερώνει το πουκάμισο που ανήκει στον Λεβί Αντρέας, ο οποίος φαίνεται να είναι το τελείως αντίθετο από αυτήν. Με αφορμή το σημείωμα γνωρίζονται και μετά από κάποια γυρίσματα της τύχης, η Ρόζα βρίσκεται να γυρίζει τον κόσμο ακολουθώντας τα ίχνη του.

Αυτή τη στιγμή διατίθεται ένας περιορισμένος αριθμός αντιτύπων της ολλανδικής έκδοσης του Levi Andreas, καθένα από τα οποία συνοδεύεται από ένα χειρόγραφο διήγημα του συγγραφέα. Μπορείτε να παραγγείλετε ένα από αυτά επικοινωνώντας με τη διεύθυνση Davidpefko@gmail.com

Εκτός συνόρων, #9

Ο Οδυσσέας (του Τζόυς) γυμνός, ένας συγγραφέας που κρατάει τους αναγνώστες του ξάγρυπνους κι ένας άλλος που ξεσπαθώνει κατά των λογοτεχνικών βραβείων: στην εβδομαδιαία στήλη του taal.gr με αξιοσημείωτες και αξιοπερίεργες λογοτεχνικές ειδήσεις απ’ όλον τον κόσμο.

Ο εκδοτικός οίκος Throwaway Horse ετοιμάζει μια έκδοση του Οδυσσέα του Τζέημς Τζόυς σε μορφή κόμικς. Αυτή τη στιγμή το πρώτο κεφάλαιο είναι διαθέσιμο σε ηλεκτρονική μορφή στο διαδίκτυο και για τη συσκευή iPad. Η διαφορά μεταξύ των δύο; Η δεύτερη είναι λογοκριμένη μια και, μετά από απαίτηση της Apple, προσαρμόστηκαν κάποια καρέ που περιείχαν γυμνό.

Μετά τον Νταν Μπράουν και την Τζ.Κ.Ρόουλινγκ, άλλος ένας συγγραφέας μπορεί να καυχηθεί ότι τα πλήθη μένουν ξάγρυπνα για να αποκτήσουν το καινούριο του μυθιστόρημα. Συνέβη ήδη στην πατρίδα του Γιαπωνέζου Χαρούκι Μουρακάμι, όταν εκδόθηκε το νέο του μυθιστορήμα 1Q84, αποτελούμενο από τρία μέρη. Θα συμβεί και στην Ολλανδία, τα μεσάνυχτα της 25ης Ιουνίου, οπότε και το βιβλιοπωλείο Selexyz στο Άμστερνταμ θα ανοίξει τις πόρτες του για την πώληση της Ολλανδικής μετάφρασης, όπως διαβάζουμε στην NRC.

Ο συμπατριώτης μας συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης, βρήκε έναν απροσδόκητο σύμμαχο στην απέχθειά του για το καθεστώς απονομής των λογοτεχνικών βραβείων. Σε μια ομιλία του στην Ουαλία, ο Βρετανός συγγραφέας Μάρτιν Έιμις, δήλωσε με παρρησία ότι από την εποχή του Μπέκετ και του Τζόυς, μόνο άχαρα βιβλία κερδίζουν τις σχετικές διακρίσεις, ενώ δημοφιλή βιβλία με χιούμορ αποκλείονται συστηματικά. Όχι, δεν παραπονέθηκε για το γεγονός ότι δεν κέρδισε ποτέ του κάποιο σχετικό βραβείο. Διαβάστε εδώ τα σχετικά αποσπάσματα.

Τίρζα: το σπουδαιότερο μυθιστόρημα του 21ου αιώνα;

Άρνον Γκρούνμπεργκ: για πολλούς, ο σπουδαιότερος Ολλανδός συγγραφέας της νέας γενιάς. Γεννημένος το 1971, κάτοικος πλέον της Νέας Υόρκης, συνεργάτης σε διάφορα έντυπα όπου με παρρησία εκφράζει τη γνώμη του επί παντός επιστητού, αγαπημένος και του τηλεοπτικού φακού. Το 2006 δημοσίευσε το μυθιστόρημα Τίρζα, το οποίο κέρδισε τα δύο σπουδαιότερα λογοτεχνικά βραβεία των Κάτω Χωρών, το ολλανδικό Λογοτεχνικό Βραβείο και το φλαμανδικό «Χρυσή Κουκουβάγια«. Οι αναγνώστες και οι κριτικοί το λάτρεψαν και σε μια ψηφοφορία του Groene Amsterdammer, ανακυρήχθηκε σαν το σπουδαιότερο μυθιστόρημα του εικοστού πρώτου αιώνα – σε μια λίστα που δεν περιοριζόταν μόνο σε ολλανδικά βιβλία.

Στις 21 Ιουνίου, οι Έλληνες αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν αυτό το βιβλίο στα Ελληνικά, σε μετάφραση από την Ινώ Βαν Ντάικ – Μπαλτά και σε μια έκδοση του Καστανιώτη. Οι αναγνώστες του taal.gr έχουν από σήμερα την ευκαιρία να διαβάσουν το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου (σε μορφή pdf, για την οποία χρειάζεστε ένα πρόγραμμα σαν το δωρεάν Foxit Reader).

Διαβάστε και την κριτική του βιβλίου από το MiC.gr.

Το ολλανδικό λυχνάρι

Κοντά ένα τέταρτο του αιώνα, πέντε φορές το χρόνο, το περιοδικό Λυχνάρι ενημερώνει τους απανταχού ολλανδόφωνους για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Με αναλύσεις που ξεφεύγουν από τις ρομαντικές ωραιοποιήσεις των τουριστών, έμφαση στην επικαιρότητα αλλά και ενδιαφέρουσες ιστορικές αναλύσεις. Οι ρίζες του περιοδικού μπορούν να αναζητηθούν στο κέντρο Νεοελληνικών Σπουδών του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, το οποίο θα έχουμε την ευκαιρία να το παρουσιάσουμε πιο αναλυτικά στο μέλλον.

Οι συνεργάτες του περιοδικού είναι περισσότερο ή λιγότερο γνωστοί δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί. Στην ιστοσελίδα του περιοδικού υπάρχουν (στα Ολλανδικά) πληροφορίες για παρελθόντα τεύχη, για τους ανθρώπους πίσω από τα κείμενα αλλά και για τις δυνατότητες συνδρομής. Συνολικά, μια εξαιρετική και συνεπέστατη προσπάθεια που με τη στάση του εξισορροπεί τις όποιες απλοποιημένες θεωρήσεις της Ελλάδας από τα διεθνή μέσα.