Η βασίλισσα και οι άστεγοι

geen_woning_geen_kroning
Standard

Αφίσα κατά της ενθρόνισης της Βεατρίκης από τους Ολλανδούς ακτιβιστές στέγης.

30 Απριλίου: η εθνική εορτή της Ολλανδίας, επονομαζόμενη και «μέρα της βασίλισσας». Καθιερώθηκε από τα γενέθλια της βασίλισσας Γιουλιάνας και συνεχίζεται να γιορτάζεται απρόσκοπτα και με ζέση από την πλειοψηφία των Ολλανδών μέχρι και σήμερα. Τραγική παρένθεση ο περσινός εορτασμός με την επίθεση αυτοκτονίας με αυτοκίνητο ενός απελπισμένου Ολλανδού, που στοίχισε τη ζωή σε αρκετούς ανύποπτους θεατές.

Μετά την απόδοση των απαραίτητων φόρων τιμής στα περσινά θύματα, ο φετινός εορτασμός συνεχίζει ακάθεκτος την παράδοση ετών: ένα όσο δεν πάει γεμάτο Άμστερνταμ, γιορτές σε όλες τις πόλεις και άφθονο αλκοόλ. Ήδη τα ολλανδικά ΜΜΕ άρχισαν να μετρούν τον αριθμό συλλήψεων εορταζόντων που μέσα στη γενική ευωχία ξεπερνούν τα όρια.

Για πολλούς επισκέπτες η γιορτή της βασίλισσας είναι κάτι που επιδιώκουν και απολαμβάνουν. Προσωπικά δε συμπάθησα ποτέ όλο αυτό το ετήσιο, ασύστολο, θορυβώδες ξέσπασμα ενός πλήθους που σα να προσπαθεί σε μια μέρα να αποβάλλει την καταπίεση των υπόλοιπων εργασιακών ημερών του χρόνου. Πολύ περισσότερο που το θέμα του εορτασμού αποτελεί έναν θεσμό τόσο ξεπερασμένο όσο η βασιλεία.

Είναι πραγματικά παράδοξο πώς οι Ολλανδοί, ένας λαός παραδοσιακά φιλελεύθερος και με κριτική ματιά όσον αφορά μη ορθολογικές επιλογές άλλων χωρών, να εξακολουθεί να πίνει νερό στο όνομα μιας βασιλικής οικογένειας που εκτός των άλλων έχει συνδέσει το όνομά της με διάφορα σκάνδαλα. Ας αναφέρουμε απλά την ανάμειξη του πρίγκηπα Βερνάρδου στις προμήθειες της Λόκχηντ και την πρόσφατη εξ αγχιστείας ένωση με την οικογένεια γνωστού Αργεντίνου υπουργού της αιματοβαμμένης δικτατορίας του Βιντέλα.

Ο φετινός εορτασμός σφραγίζει την τριαντάχρονη παρουσία της Βεατρίκης στον ολλανδικό θρόνο. Και μας δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε την περιπετειώδη ενθρόνισή της, τριάντα χρόνια πριν, στο Άμστερνταμ. Τότε, το κίνημα των Πρόβος βρήκε μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να διαμαρτυρηθεί για την έλλειψη φτηνής στέγης στην πρωτεύουσα. Πριν και κατά τη διάρκεια της ενθρόνισης, έγιναν σοβαρά επεισόδια στο κέντρο του Άμστερνταμ, όπως μπορείτε να δείτε εδώ, στις απολαυστικές φωτογραφίες 2-17 του λευκώματος της εφημερίδας Parool.

Το ζήτημα του ακτιβισμού στέγης στην Ολλανδία έχει μια μακρά κι ενδιαφέρουσα ιστορία, για την οποία είχα γράψει πρόσφατα το εξής άρθρο, με αφορμή την ποινικοποίηση των καταλήψεων. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο (δυστυχώς) τελευταίο έντυπο τεύχος του εξαιρετικού περιοδικού Γαλέρα.

H Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά στο taal.gr

vandijck_balta_mulisch
Standard

Η Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά με τον Χάρι Μούλις
(photo © Spiros D. Katopodis / v.p.a.)

Συνεχίζουμε τις συζητήσεις με μεταφραστές της Ολλανδικής γλώσσας στα Ελληνικά με την Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά, την μεταφράστρια πολλών σημαντικών συγγραφέων και βιβλίων όπως το «Στην Ευρώπη» του Χέιρτ Μακ και «Η ανακάλυψη του ουρανού» του Χάρι Μούλις. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το βιογραφικό της.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η κύρια δυσκολία της μετάφρασης από τα Ολλανδικά στα Ελληνικά;

 

Πιστεύω ότι η κύρια δυσκολία είναι το ότι  πρόκειται για δύο απόλυτα διαφορετικές γλώσσες από άποψη δομής και γραμματικής.  Τα Ελληνικά δεν έχουν κάποια συγγένεια με τα Ολλανδικά, όπως τα Γερμανικά, ή ακόμα και τα Γαλλικά και τα Αγγλικά.  Ας δώσω ένα παράδειγμα.  Μια συγκεκριμένη δυσκολία είναι π.χ. η μετοχή, η οποία στα Ολλανδικά χρησιμοποιείται συχνά σαν επίθετο. Στη δημοτική πολλές φορές μπορεί να αποδοθεί μόνο με δευτερεύουσα πρόταση.  Μπορούμε λόγου χάρη να μεταφράσουμε «de zittende man» με «ο καθιστός άντρας», αλλά τι γίνεται με «de rokende man»;  Αναγκαστικά θα πούμε «ο άντρας που καπνίζει».  Φανταστείτε τώρα μια πρόταση όπου στα Ολλανδικά το ουσιαστικό συνοδεύεται από 3-4 μετοχές!  Ενίοτε η καθαρεύουσα προσφέρει κάποιες λύσεις, αλλά αυτό δεν ταιριάζει πάντα με το ύφος του βιβλίου.  Η δυσκολία έγκειται λοιπόν στο να βρεις μια κομψή λύση έτσι ώστε το κείμενο της μετάφρασης να μην είναι αδέξιο.

Μια άλλη δυσκολία είναι ο διαφορετικός πλούτος του λεξιλογίου.  Ορισμένες έννοιες μπορούν στα Ολλανδικά να αποδοθούν με πολλές διαφορετικές λέξεις, ενώ στα Ελληνικά η ίδια έννοια αποδίδεται με δυο-τρεις λέξεις μόνο, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται κανείς να χρησιμοποιεί ξανά και ξανά τις ίδιες. Αυτό κάποιες φορές προσδίδει μια μονοτονία στο μεταφρασμένο κείμενο η οποία δεν υπάρχει στο αρχικό.  Συμβαίνει φυσικά και το αντίθετο.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ολλανδοί / φλαμανδοί συγγραφείς;

 

Nelleke Noordervliet, Harry Mulisch, Stefan Brijs, Hella Haasse, Geert Mak, Marcel Möring.

Τι έχετε να πείτε για την ποσότητα και την ποιότητα των ολλανδικών / φλαμανδικών μεταφράσεων στα Ελληνικά;

 

 

Όσο για την ποιότητα των μεταφράσεων ολλανδικών βιβλίων, μπορώ να μιλήσω μόνο για τις δικές μου, οι οποίες θέλω να πιστεύω είναι καλές, μιας και τόσο το NLPVF όσο το αντίστοιχο φλαμανδικό Ίδρυμα με χρησιμοποιούν σαν σύμβουλο.  Δυστυχώς δεν έχω το χρόνο να διαβάζω μεταφράσεις άλλων συναδέλφων.  Είμαι σίγουρη ότι εργάζονται με τον ίδιο επαγγελματισμό που προσπαθώ εγώ να εφαρμόσω στη δουλειά μου.

Όσο για την ποσότητα, πιστεύω ότι την τελευταία εικοσαετία έχει εκδοθεί αξιόλογος αριθμός ολλανδικών βιβλίων στα Ελληνικά.  Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου δεν είναι η ποσότητα των μεταφράσεων αλλά η περιορισμένη ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού.  Ο Μούλις, ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή συγγραφείς της Ολλανδίας, του οποίου έχω μεταφράσει όλα τα σημαντικότερα βιβλία, έξι στον αριθμό μέχρι στιγμής, έχει κάποια αναγνώριση από το ελληνικό κοινό, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι κάποιο από τα βιβλία του έγινε μπεστσέλερ!

Συμμετέχετε στην επιλογή των βιβλίων που μεταφράζετε; Κάνετε προτάσεις στους εκδότες;

 

Είμαι στην ευχάριστη θέση να επιλέγω η ίδια ποια βιβλία θέλω να μεταφράσω.  Πολλές φορές η πρόταση προέρχεται από κάποιον εκδότη, άλλες φορές όμως κάνω η ίδια προτάσεις όταν θεωρώ ότι κάποιο βιβλίο αξίζει τον κόπο να μεταφραστεί, όπως π.χ. «Το Όνομα του Πατρός» της Νόορντερβλιτ.  Επίσης διαβάζω ολλανδικά βιβλία για λογαριασμό εκδοτών για να τα αξιολογήσω.

Τι βρίσκετε ενδιαφέρον στην ολλανδική/φλαμανδική γλώσσα και την ολλανδική/φλαμανδική λογοτεχνία;

 

Αυτό που για μένα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ολλανδική και φλαμανδική λογοτεχνία είναι η πλατιά μόρφωση που συνήθως διακρίνει τους συγγραφείς.  Θίγουν πολλά και ενδιαφέροντα θέματα που δεν περιορίζονται στα στενά πλαίσια της Ολλανδίας.  Οι Ολλανδοί, σε αντίθεση με τους Έλληνες, είναι πραγματικοί πολίτες του κόσμου.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τα Ολλανδικά / Φλαμανδικά;

 

Στην περίπτωσή μου η ερώτηση θα έπρεπε μάλλον να είναι πώς ξεκίνησε η σχέση μου με τα Ελληνικά, μιας και είμαι Ολλανδέζα, γέννημα θρέμμα.  Σπούδασα στη Σχολή Διερμηνέων του Παν/μου της Γενεύης κι εκεί γνώρισα τον Έλληνα σύζυγό μου ο οποίος σπούδαζε οικονομικά.  Ήρθαμε στην Ελλάδα το 1969.  Για πολλά χρόνια εργάστηκα σαν μεταφράστρια τεχνικών κειμένων, ως το 1995 περίπου.  Τότε οι Εκδόσεις Καστανιώτη εξέδωσαν δύο συλλογές διηγημάτων μου (γραμμένα στα Ελληνικά) και στη συνέχεια μου έγινε πρόταση συνεργασίας στον τομέα της λογοτεχνικής μετάφρασης.  Έκτοτε έχω μεταφράσει πολλά βιβλία για τις εκδόσεις Καστανιώτη, αλλά και για άλλους οίκους όπως Μεταίχμιο, Πόλις, Φυτράκη, Διήγηση, Ελληνικά Γράμματα, Κάτοπτρο.

Ποια είναι η κύρια συμβουλή που θα δίνατε σ’ έναν μεταφραστή στα πρώτα του βήματα;

 

Το αυτονόητο είναι φυσικά να κάνει τη δουλειά του όσο πιο συνειδητά μπορεί.  Να μη διστάζει να ρωτάει το συγγραφέα για κάθε απορία που έχει.  Η συνεργασία με το συγγραφέα είναι απαραίτητη για να μην υπάρξουν λάθη ερμηνείας εκ μέρους του μεταφραστή.  Να συμβουλεύεται ειδικούς όποτε το βιβλίο που μεταφράζει θίγει θέματα για τα οποία ο ίδιος δεν έχει τις απαραίτητες γνώσεις, έτσι ώστε η ορολογία να αποδοθεί σωστά στα Ελληνικά.

Όσο προς το καθαρά τεχνικό μεταφραστικό μέρος, θα έλεγα να μεταφράσει σε πρώτο στάδιο το κείμενο όσο πιο κυριολεκτικά μπορεί, ώστε στη συνέχεια να μπορεί να απομακρυνθεί απ’ αυτό όπου χρειαστεί, χωρίς να προδώσει τη γλώσσα και το ύφος του αρχικού κειμένου.  Στη συνέχεια ν’ αφήσει κατά μέρος το ολλανδικό κείμενο και να εξετάσει το δικό του κείμενο μόνο ως προς τα Ελληνικά, έτσι ώστε η μετάφραση να μη «μυρίζει» μετάφραση.

Από τα βιβλία που έχετε μεταφράσει από τα Ολλανδικά, ποιο είναι εκείνο που ξεχωρίζετε ως αναγνώστρια;

 

«Η Ανακάλυψη του Ουρανού» του Χάρι Μούλις, «Το Όνομα του Πατρός» της Νέλεκε Νόορντερβλιτ (και τα δύο για τις εκδόσεις Καστανιώτη) και «Στην Ευρώπη» του Χέιρτ Μακ (εκδόσεις Μεταίχμιο).

Υπάρχει κάποιο ολλανδικό/φλαμανδικό βιβλίο που θα θέλατε να μεταφράσετε ή να είχατε μεταφράσει;

 

Από τα βιβλία που έχουν ήδη μεταφραστεί στα Ελληνικά «Ο σκοτεινός θάλαμος του Δαμοκλή» του Χέρμανς, που μεταφράστηκε από τον άξιο συνάδελφο Γιάννη Ιωαννίδη και «Η Θλίψη του Βελγίου« του Κλάους, πάλι σε μετάφραση του Γ. Ιωαννίδη.

Ένα βιβλίο που θα ήθελα να μεταφράσω είναι το εξαιρετικά ενδιαφέρον «El Negro en ik» του Frank Westerman.  Προς το παρόν δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω εκδότη που ενδιαφέρεται να το εκδώσει.  Ένα άλλο είναι το «In Babylon» του Marcel Möring.

Τι μεταφράζετε αυτή την περίοδο;

 

Το πολύ ωραίο, πολύ δύσκολο και πολύ μεγάλο βιβλίο του Φλαμανδού Paul Verhaeghen με τίτλο «Omega Minor«, για τις εκδόσεις Πόλις.

Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά

Standard

Η Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά με τον Χάρι Μούλις (photo © Spiros D. Katopodis / v.p.a.)

Η Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά γεννήθηκε το 1946 στην Μπρέντα της Ολλανδίας.  Αφού τελείωσε στην Ολλανδία το γυμνάσιο (κλασική κατεύθυνση), σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, και πιο συγκεκριμένα στη Σχολή Διερμηνέων, από την οποία αποφοίτησε cum laude το 1968.

Το 1969 ήρθε στην Ελλάδα μαζί με το σύζυγό της Αλέξανδρο Μπαλτά.  Εργάστηκε αρκετά χρόνια σαν μεταφράστρια τεχνικών κειμένων σε ξένες εταιρείες και έκανε επίσης υποτιτλισμό για την ελληνική τηλεόραση (μεταξύ των άλλων στην κωμική σειρά Zeg eens A!).

Το 1995 εκδόθηκε η πρώτη συλλογή διηγημάτων «Η Μητέρα της Νύχτας» από τις εκδόσεις Καστανιώτη και το 1997 ακολούθησε δεύτερη συλλογή με τίτλο «Ο Μακρύς Χειμώνας του Έρωτα».

Από το 1995 περίπου ξεκίνησε και η συνεργασία της με τον ίδιο εκδοτικό οίκο σαν μεταφράστρια ολλανδικής λογοτεχνίας.  Στο μεταξύ η συνεργασία επεκτάθηκε και σε άλλους εκδοτικούς οίκους.  Μέχρι στιγμής έχει μεταφράσει περίπου 30 βιβλία.  Μερικοί συγγραφείς που έχει μεταφράσει είναι Harry Mulisch, Cees Nooteboom, Leon de Winter, Geert Mak, Nelleke Noordervliet, Arthur Japin, Jeroen Brouwers, Stefan Brijs. Μια πλήρης λίστα είναι διαθέσιμη από τη βάση biblionet.

Εκτός από τη μητρική της γλώσσα μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Ελληνικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Ισπανικά. Επίσης ασχολείται με την αγγειοπλαστική.

Διαβάστε εδώ μια ενδιαφέρουσα συνομιλία με την Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά αποκλειστικά για το taal.gr.

Μικρή ποιητική (Ντένις Χάανς)

klein_poetica
Standard

«Είσαι μια χαρά άτομο, δε λέω. Απ’ την άλλη όμως, ακούς πάρα πολύ χιπ-χοπ.»
Bert van Beek

1.

Αν υπήρχε στ’ αλήθεια μια μικρή ποιητική, η δικιά μου θ’ ακουγόταν ως εξής:
Το κείμενο λέει από μόνο του προς τα πού θέλει να πάει. Αν δεν το κάνει, τότε δεν αξίζει να το πάρεις μαζί σου.

Ακούγεται σύντομο, αλλά έτσι σκέφτομαι, έτσι νομίζω πως γίνεται. Αρχίζει πάντα με μια ιδέα, μια φράση ή μια εικόνα κι από κει προχωρά πιο πέρα. Πολλές φορές σβήνει στην πορεία, κάποιες φορές φτάνει κάπου.

Σκόπευα σ’ αυτή την μικρή ποιητική να σας πω γιατί γράφω αυτά που γράφω, με ποια θέματα καταπιάνομαι και πώς βλέπω τον εαυτό μου στο ποιητικό τοπίο. Σκόπευα επίσης να μην καταφύγω σε παραθέματα.

Στην πορεία, το κείμενο τράβηξε το δικό του δρόμο.

2.

Πρόσφατα ήμουν καλεσμένος ως κριτής σ’ ένα poetry slam. Ένας από τους συμμετέχοντες ξεπέταξε βιαστικά τα ποιήματά του. Λες και βιαζόταν να φτάσει στο τέλος, στο τέρμα, στην τελευταία ατάκα. Όταν με ρώτησαν τη γνώμη μου για τον συγκεκριμένο ποιητή, είπα: «Πρέπει να είναι ένας χορός, όχι ένας αγώνας δρόμου». Αυτή τη γνώμη έχω για πολλά πράγματα, ότι θα πρέπει να είναι ένας χορός. Ακόμα πιο πολύ όταν πρόκειται για απαγγελία ποίησης.

3.

Αν η απαγγελία της ποίησης πρέπει να είναι ένας χορός, τότε η ποίηση πρέπει να σιμώνει την έννοια της μουσικής. Δεν θα μπορούσα ν’ αρνηθώ κάτι τέτοιο. Αναγκαστικά λοιπόν, καταλήγω στον Γουόλτερ Πέιτερ και –συγχωρέστε με- στο παράθεμά του:

Όλη η τέχνη τείνει σταθερά προς τη συνθήκη της μουσικής [1]

Για λόγους ευκολίας, ας ξεχάσουμε για λίγο το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο ο Πέιτερ έκανε τη συγκεκριμένη ρήση και ας την απλοποιήσουμε. Τότε φτάνουμε σε κάτι με το οποίο δε γίνεται παρά να συμφωνήσω:

Όλη η τέχνη θέλει να γίνει μουσική.

Όχι τόσο με τον τρόπο του Πέιτερ, ότι δηλαδή κάθε καλλιτέχνης πασχίζει να άρει το διαχωρισμό μεταξύ μορφής και περιεχομένου, αλλά με την έννοια ότι κάθε τέχνη θέλει να διαδραματιστεί σα να ήταν τραγουδισμένη. Και να μπορείς να την χορεύεις. Μέσα στο κεφάλι σου, τουλάχιστον.

4.

Έχω περισσότερους δίσκους από συλλογές ποίησης. Παρεμπιπτόντως, δεν εμπιστεύομαι κανέναν που έχει περισσότερες συλλογές ποίησης από δίσκους.

Τίποτα δε διαμοιράζεται παράνομα σε τόσο μεγάλη κλίμακα όσο η μουσική. Υπάρχουν σίγουρα επιστημονικοί, πρακτικοί και οικονομικοί λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό. Προσωπικά πιστεύω ότι γίνεται διότι η μουσική προκαλεί κάτι σε πολλούς ανθρώπους, με τον τρόπο που μόνο η μουσική μπορεί να το κάνει. Ο πιο σύγχρονος Όστιν Κλίον το διατύπωσε πάνω κάτω ως εξής:

Τίποτα δεν μπαίνει πιο γρήγορα στο μη ορθολογικό μέρος του μυαλού μας όσο η μουσική.

Γι’ αυτό και η ποίηση (τουλάχιστον η δικιά μου) θέλει να είναι λίγο σαν μουσική. Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι η ποίησή μου είναι λυρική – κι αν είναι, το κάνει στα κρυφά – αλλά ότι το κείμενο σε καλεί να χορέψεις. Αν έπρεπε να διαλέξω, θα ήθελα η ποίησή μου να είναι τζαζ: «ένα θέμα που συνεχώς επιστρέφει, διακοπτόμενο κάθε φορά από περισσότερο ή λιγότερο σχετικούς αυτοσχεδιασμούς». Ή, όπως το είπε ο Κέρουακ:

Πρέπει το ad lib να συνεχίζεται ακατάπαυστα σε κάθε ρεφρέν, ειδάλλως η συναυλία είναι τζίφος.

5.

Η ποίησή μου δεν ακούγεται σαν τζαζ. Ακούγεται το πολύ σαν κάτι που θέλει να φτιάξει τζαζ. Αυτό γιατί αποτελεί την εκκίνηση κάτι άλλου.

Το όνομά μου είναι Ντένις Χάανς και στο γυμνάσιο ήμουν ένας σκέιτερ. Χρόνια ολόκληρα δεν μ’ ένοιαζε τίποτε άλλο από το χιπ-χοπ και το πανκ. Μόνο αυτά τα δυο. Τα οποία μου κληρονόμησαν κάποιες μόνιμες βλάβες. Λόγω του πανκ έχω εμφανώς αφρόντιστα παιγμένα ριφ και μια DIY αντιμετώπιση. Το χιπ-χοπ ξύπνησε μέσα μου μια τάση να σαμπλάρω και να προπαγανδίζω τις σκόρπιες μεγαλοκουβέντες μου. Και τα δύο άφησαν πίσω τους μια συγκεκριμένη νοοτροπία και μια λαχτάρα για το συναίσθημα του «εμείς».

Αυτές οι επιρροές θα συνεχίσουν να ορίζουν τη βάση του ψυχισμού μου για κάμποσο καιρό ακόμα, αν και η πρόσφατη αγάπη μου για όλα όσα είναι lo-fi, ίσως τη μετριάσει.

6.

Έχει αυτό επιπτώσεις και στο περιεχόμενο των ποιημάτων μου; Ναι. Αλλά αυτή η Μικρή Ποιητική έχει ήδη ξεφύγει από αυτό που υπονοεί ο τίτλος της. Για να χρησιμοποιήσω ξανά την παρομοίωση που αναφέρθηκε στον τίτλο και την εισαγωγή του παρόντος κομματιού: πρέπει να κάνω μια κλειστή στροφή, να φτάσω κάπου.

7.

Ένα τραγούδι δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακολουθία τόνων με διαφορετικές διάρκειες και συγκεκριμένα διαστήματα ανάμεσα. Οι τόνοι έχουν συγκεκριμένες συχνότητες και λιγότερο συγκεκριμένες συνειρμικές υποδηλώσεις.

Τα ποιήματά μου δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακολουθία λέξεων με διαφορετικά μήκη κι ανάμεσα σημεία στίξης, κενά κι (εδώ κι εκεί) μια άσπρη γραμμή. Οι λέξεις έχουν συγκεκριμένες σημασιολογικούς προσδιορισμούς και λιγότερο συγκεκριμένες συνειρμικές υποδηλώσεις.

Ως ένα σημείο υπάρχουν ξεκάθαροι λόγοι γιατί γράφω αυτά που γράφω και -σε κάθε περίπτωση- για το πώς τα γράφω. Τα υπόλοιπα, ένα μη αμελητέο τμήμα, υπαγορεύεται από το κείμενο. Γιατί αυτό είναι που τραγουδάει, αλλά κυρίως: γιατί μ’ αυτό μπορείς να χορέψεις. Μέσα στο κεφάλι σου, τουλάχιστον. Όχι απαραίτητα τους πιο όμορφους χορούς, αλλά τους πιο ευχάριστους.

8.

Με τι υπόκρουση ακριβώς χορεύετε, το ξέρετε εσείς καλύτερα. Το πώς, επίσης. Αρκεί να το κάνετε, αρκεί να χορεύετε.


Ο Ντένις Χάανς (Dennis Gaens) γεννήθηκε το 1982 και είναι ένας νέος Ολλανδός ποιητής. Είναι υπεύθυνος προγράμματος του χώρου λογοτεχνικών παραγωγών De Wintertuin. Το 2009 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «το νέο μαύρο» (Het nieuwe zwart). Από το 2005, ο Χάανς έχει τακτική παρουσία σαν συντάκτης λογοτεχνικών περιοδικών. Η αγάπη του για τη μουσική διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό και την ποιητική του παρουσία. Στην παρουσίαση του από τον ποιητικό οργανισμό Perdu, εκφώνησε το παραπάνω κείμενο, για το οποίο μας έδωσε την άδεια να το μοιραστούμε με τους αναγνώστες του taal.gr. Την Μικρή Ποιητική του Χάανς μετέφρασε η Νάντια Πούλου


[1] Σύμφωνα με τη μετάφραση της Κατερίνας Σχινά

Ημερολόγιο φυλακής

kafka_das_urteil
Standard

Οι καφκικοί συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι στην περίπτωση της Ολλανδής νοσοκόμας Λούσια ντε Μπερκ. Η ντε Μπερκ είχε καταδικαστεί το 2003 σε ισόβια, ως υπαίτια για το θάνατο επτά ασθενών και για απόπειρες δολοφονίας άλλων τριών. Η πολύκροτη δίκη δίχασε την Ολλανδία, μέχρι που ένα κίνημα γνωστών δημοσιογράφων και ειδικών αποκάλυψε νέα στοιχεία. Με βάση αυτά, το 2008 η υπόθεση εξετάστηκε ξανά από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Πριν λίγες μέρες, η απόφασή του ήταν πλήρως αθωωτική για την κατηγορούμενη, αποτελώντας παράλληλα ένα κόλαφο για τη δικαστική λογική που οδήγησε στην πρώτη της καταδίκη. Στο πολύ καλό διαδικτυακό περιοδικό monkie μπορείτε να διαβάσετε μια λεπτομερή ανάλυση της υπόθεσης.

Την ίδια μέρα που ανακοινώθηκε η αθώωση της ντε Μπερκ, στα βιβλιοπωλεία κυκλοφόρησε το βιβλίο της. Πρόκειται ουσιαστικά για το ημερολόγιό της από το 2001 μέχρι το 2006, οπότε και χτυπήθηκε από εγκεφαλικό επεισόδιο. Το βιβλίο είχε ετοιμαστεί σε απόλυτη μυστικότητα, ένα πολύ καλό εκδοτικό τέχνασμα για να τραβήξει ακόμα περισσότερη προσοχή κατά την κυκλοφορία του. Αλλά θα είναι ίσως πρόωρο να κατηγορήσουμε τη ντε Μπερκ για εμπορευματοποίηση της υπόθεσής της, μια και θα χρειαστεί πολλή ενέργεια και πολλά χρήματα για να επανορθώσει τα ψυχικά και σωματικά τραύματα από την περιπέτειά της. Όχι ότι η αθωωτική απόφαση δεν της ανοίγει και το δρόμο για διεκδίκηση αποζημιώσεων.

Η έγκυρη ολλανδική εφημερίδα NRC εκφράστηκε θετικά για την ποιότητα του βιβλίου, το οποίο ρίχνει άπλετο φως σε άγνωστες περιοχές του Ολλανδικού πειθαρχικού συστήματος. Πέρα από τις συνήθεις καφκικούς συνειρμούς, οι εμπειρίες της ντε Κλερκ (πάντα σύμφωνα με την NRC) φαίνονται βγαλμένες κατευθείαν από τον κόσμο του Ναμπόκοφ.

Eκτός συνόρων, #5

lesego
Standard

Αυτή την εβδομάδα δεν θα πάμε πολύ μακριά από τα συνήθη ενδιαφέροντά μας, στα πλαίσια της εβδομαδιαίας στήλης του taal.gr με φρέσκα κι ενδιαφέροντα νέα απ” όλον τον κόσμο.

Η 17 Απριλίου ήταν ημέρα ποίησης για το Φεστιβάλ Μαύρης Κληρονομιάς του Λάγος (Νιγηρία). Η φετινή εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στους μεγάλους μαύρους ποιητές Αϊμέ Σεζάρ και Λεοπόλντ Σεντάρ Σενγκόρ. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι απαγγελίες συνοδεύτηκαν και από μουσικές μεγάλων ονομάτων όπως The Steve Rhodes Orchestra και του Orlando Julius. Από αυτή την ευτυχή μίξη μουσικής και στίχου δεν γινόταν να λείπει και ο εικονιζόμενος Νοτιοαφρικανός ποιητής Lesego Rampolokeng.


Την ίδια μέρα, στο Βέλγικο Όουστεντε, γνωστοί λογοτέχνες και άγνωστοι αναγνώστες απότισαν για δεύτερη μέρα φόρο τιμής στον μεγάλο Ούγκο Κλάους, ο οποίος πέθανε πριν δυο χρόνια. Κι εδώ δε θα μπορούσε να λείψει η μουσική: ο Bert Ostyn  των Absynthe Minded τραγούδησε ένα μελοποιημένο ποίημα του Κλάους. Οι διήμερες εκδηλώσεις συνδέονται με την αγάπη που έδειξε ο Κλάους στο Όουστεντε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Στις εκδηλώσεις παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων οι Χέρριτ Κομράι και Ράμσεϊ Νασρ.


Κι αφού αναφερθήκαμε στον πατέρα, ας αναφέρουμε ότι ο Τόμας Κλάους, γιος του Ούγκο, τέλειωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Lucas Somath«, το οποίο και μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις SU.


Αυτή η εβδομάδα είναι και «Εβδομάδα των Κλασικών» στην Ολλανδία. Λογικό είναι ένας τέτοιος θεσμός να αποτίει φόρο τιμής και στην αρχαία Ελληνική γραμματεία. Με σημαντικότερο νέο την κυκλοφορία μιας νέας έκδοσης της Ιλιάδας του Ομήρου, μεταφρασμένης από τον εικονιζόμενο Πατρίκ Λατέρ, η οποία χαιρετήθηκε με ενθουσιασμό από τους κριτικούς. Να σημειωθεί ότι οι δύο προηγούμενες μεταφράσεις της Ιλιάδας στα Ολλανδικά είχαν κυκλοφορήσει το 1956 και το 1980 αντίστοιχα.

Εθνική Ολλανδίας

han_bennink
Standard

Όχι, το τίτλος δεν αναφέρεται σε ποδόσφαιρο ή κάποιο άλλο άθλημα, αλλά στη Μουσική. Μια τέχνη στην οποία επίσης έχει δώσει πολλά η Ολλανδία. Με μια ποδοσφαιρική ευκαιρία (το Euro 2008), το πολύ καλό μουσικό περιοδικό MiC είχε κάνει τότε ένα αφιέρωμα στις μουσικές των Ευρωπαϊκών χωρών. Στα πλαίσιά του, ο Κώστας Ζαφειράτος επέλεξε τα 11 ονόματα που χαρακτηρίζουν τη μουσική της Ολλανδίας. Διαβάστε το άκρως ενδιαφέρον άθρο εδώ.

Για ένα από τα ονόματα, τον φοβερό και τρομερό ντράμερ Han Bennink, μπορείτε να διαβάσετε ένα πιο εκτενές άρθρο -πάλι στο MiC.

Μουσικόφιλοι -ολλανδόφιλοι και μη- σπεύσατε στα ως άνω link για να ξεσκονίσετε και να εμπλουτίσετε τις γνώσεις σας!

Στη γέφυρα του Γαλατά

gefyra_galata
Standard


910.000 αντίτυπα από αυτό το βιβλίο κυκλοφόρησαν το 2007 σε όλη την Ολλανδία. Μοιράστηκαν συγκεκριμένα, στα πλαίσια του θεσμού της Ετήσιας Εβδομάδας Βιβλίου. Κάθε χρόνο, κάποιος επιφανής Ολλανδός λογοτέχνης αναλαμβάνει να γράψει ένα βιβλίο περιορισμένης έκτασης, το οποίο και διανέμεται δωρεάν σε βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία.

Όμως, ο Χέιρτ Μακ δε χρειάζεται το «σπρώξιμο» ανάλογων εκδηλώσεων για να γίνει γνωστός, μια κι έχει ήδη γράψει κάμποσα best seller. Το πιο γνωστό απ” αυτά, με τίτλο «Στην Ευρώπη» έχει μεταφραστεί σε μια προσεγμένη έκδοση από το Μεταίχμιο. Στο παρελθόν το taal.gr είχε αναφερθεί σε μια κριτική για το συγκεκριμένο βιβλίο και παρουσίασε στο Ελληνικό κοινό τα επεισόδια της σχετικής τηλεοπτικής σειράς ντοκιμαντέρ, με Αγγλικούς υπότιτλους.

Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του, το βιβλίο «στη γέφυρα του Γαλατά» αναφέρεται στην Τουρκία και συγκεκριμένα στην ιστορία και τις σχέσεις της με τον Δυτικό κόσμο. Όπως έγραψε η M. Fogtelloo κι εδώ ο Mak «ενώνει την μεγάλη γραμμή της ιστορίας με τις μικρές ιστορίες των απλών ανθρώπων». Πάλι με αφορμή και άξονα μια προσωπική επίσκεψη του Mak στην περιοχή που περιγράφει.

Τα βιβλία του Geert Mak έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και τον έχουν κάνει διεθνώς γνωστό. Λιγότερο γνωστό για τους εκτός Ολλανδίας είναι το φυλλάδιο/μανιφέστο «Gedoemd tot kwetsbaarheid» («Καταδικασμένοι στην τρωτότητα»), που κυκλοφόρησε λίγο καιρό μετά τη δολοφονία του Ολλανδού σκηνοθέτη Theo van Gogh από έναν φανατικό ισλαμιστή. Σ” αυτό το φυλλάδιο, ο Μακ είχε εκφράσει την ανησυχία του για την αυξανόμενη πόλωση της ολλανδικής κοινωνίας και τη στροφή στην ακραία, συνθηματική ρητορική κατά των Μουσουλμάνων. Ο χρόνος δείχνει ίσως τις όποιες αδυναμίες του μανιφέστου. Παράλληλα όμως, η δημοτικότητα του ακροδεξιού σχηματισμού του Wilders αποδεικνύει ότι το καμπανάκι που έκρουσε τότε ο Mak δεν ακούστηκε όσο θα έπρεπε.

Το βιβλίο «στη γέφυρα του Γαλατά» του αξιόλογου αυτού συγγραφέα και δημοσιογράφου, μεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Ινώ Βαν Ντάικ-Μπαλτά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Εκτός συνόρων, #4

keith_richards
Standard

Βιβλία σε κουτιά τσιγάρων και στη βιβλιοθήκη του Keith Richards. Κι ένα εκατομμύριο ευρώ για τον καλύτερο ποιητή. Στην εβδομαδιαία στήλη του taal.gr με αξιοσημείωτα και αξιοπερίεργα λογοτεχνικά νέα απ’ όλο τον κόσμο.

Ο θαλερός Keith Richards των Rolling Stones ετοιμάζει την αυτοβιογραφία του, η οποία θα κυκλοφορήσει το ερχόμενο φθινόπωρο. Στη βιογραφία, σύμφωνα με τους Sunday Times, θα γνωρίσουμε και την υπερβολική αγάπη που ο θρυλικός κιθαρίστας τρέφει προς τα βιβλία. Ο Richards είναι κάτοχος χιλιάδων βιβλίων, κάποια από τα οποία είναι εξαιρετικά σπάνια. Στο παρελθόν είχε μάλιστα σκεφτεί να ακολουθήσει σεμινάρια βιβλιοθηκονομίας, για να μπορέσει να ταξινομήσει την τεράστια βιβλιοθήκη του.

Τώρα που το κάπνισμα εξοβελίζεται (τουλάχιστον στη θεωρία) από όλο και περισσότερους χώρους, κάποιοι σκέφτηκαν να βάλουν τα βιβλία σε πακέτα τσιγάρων. Χαρμάνηδες αναγνώστες, θαυμάστε εδώ τις τσιγαροεκδόσεις Tank Books, οι οποίες περιλαμβάνουν κλασικά έργα όπως του Κάφκα, του Χέμινγουεη κ.α. Όλα μαζί προσφέρονται σε μια μεταλλική κούτα. «Δώσε μου μια κούτα βιβλία, περιπτερά«, εν ολίγοις.

Στη φωτογραφία, η Hissa Hilal. Όχι, δεν πρόκειται για φανατική μουσουλμάνα, σαν εκείνους που εμπόδισαν τον Benno Barnard να δώσει τη διάλεξή του. Αντίθετα, οι φανατικοί ομόθρησκοί της έχουν απειλήσει την ίδια για τα ανοιχτόμυαλα ποιητικά μηνύματά της. Ένα παζλ για όσους φοβούνται το Ισλάμ: τα λόγια της θα τους αρέσουν, η εμφάνισή της με την ολόσωμη, κατάμαυρη μπούρκα πάλι όχι. Η Hilal ήταν το φαβορί για να κερδίσει τον Σαουδαραβικό διαγωνισμό ποίησης, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Να αναφέρουμε εδώ ότι το βραβείο για τον νικητή ήταν ένα εκατομμύριο Ευρώ (καλά διαβάσατε). Αυτοί είναι διαγωνισμοί, κι όχι τα ψωροχιλιάρικα των Ολλανδών, ε Γερούν Μπράουερς;